Είναι πλέον γεγονός: Το μείζον θέμα της καθημερινότητας τον τελευταίο μήνα γίνεται πραγματικότητα με κάθε επισημότητα, αφού ο Παναθηναϊκός ανακοινώνει τη μεγάλη επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, 14 χρόνια μετά το «εις το επανιδείν» των δυο πλευρών.
Στις τάξεις των φίλων του Παναθηναϊκού επικρατεί παροξυσμός και απόλυτα δικαιολογημένα θα έλεγε κανείς, αφού ο «Μίδας» του ευρωπαϊκού μπάσκετ έχει συνδέσει το όνομά του με τις πιο ένδοξες στιγμές του συλλόγου, πανηγυρίζοντας μαζί του 5 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, 11 πρωταθλήματα και 7 κύπελλα Ελλάδος. Ποιος να συγκριθεί μαζί του λοιπόν; Από την πρώτη κιόλας χρονιά του και την κατάκτηση της Ευρωλίγκας το 2000 στη Θεσσαλονίκη, στον άθλο της Μπολόνια το 2002 κι έπειτα στα χρόνια του μειωμένου μπάτζετ στο γήπεδο του Σπόρτινγκ να χτίζει αθόρυβα μια ομάδα που έμελλε να δώσει άλλη διάσταση σε αυτό που γνωρίζαμε ως μπάσκετ μέχρι τη μέρα της αποχώρησής του το 2012.
Απόλυτα θετικό επίσης το ότι από εκείνη την υπερομάδα, φημολογείται έντονα, ότι ο βασικός της άξονας, Διαμαντίδης-Μπατίστ, θα βρίσκονται στο πλευρό του «Μεγάλου», κάτι που «εκτοξεύει» ακόμα περαιτέρω τους φίλους της ομάδας, αφού άπαντες τρέφουν σεβασμό και αγάπη δίχως όρια σε αυτό το τρίπτυχο, το οποίο κατά τα χρόνια της ακμής του, χρησιμοποιούταν στο εξωτερικό -όχι μόνο στο μπάσκετ, αλλά γενικότερα στον αθλητισμό- ως μια φράση επιτυχίας για ένα project.
Η επόμενη μέρα
Τι επιφυλάσσει η επόμενη μέρα όμως; Τι πρέπει να περιμένουμε από αυτή την τιτάνια επιστροφή; Λοιπόν, στον Παναθηναϊκό υπάρχουν ορισμένοι παίκτες που κατά πάσα πιθανότητα «δεν κουνιούνται» από κανέναν. Ένας από αυτούς είναι αναμφίβολα ο Σλούκας, προφανώς ο Ναν, αναμφίβολα ο Λεσόρ, ο οποίος εκτοξεύτηκε με τον Ομπράντοβιτς μέχρι να πάψει να αποτελεί έναν γυρολόγο, κατά πάσα πιθανότητα ο Χουάντσο που αν μπορούμε να το πούμε έτσι «Φωτσίζει» σε μεγάλο βαθμό, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου ο Χέιζ, ο οποίος αν το πάμε βάσει λογικής θα γίνει ο Big SF που παραδοσιακά προτιμά ο «Ζοτς», κάτι που είχαμε αναφέρει σε άρθρο μας τη μέρα της μεταγραφής του στον Παναθηναϊκό και βέβαια ο Νίκος Ρογκαβόπουλος, καθώς πάντα ο Ομπράντοβιτς συνήθιζε να χτίζει πάνω στο γηγενές νεανικό στοιχείο.
Ως εκ τούτου, η θέση του Οσμάν θα λέγαμε ότι μοιάζει επισφαλής, κι αυτό γιατί, για να αναπτυχθεί με μεγαλύτερη ασφάλεια ο Ρογκαβόπουλος, χρειάζεται ένας αμυντικός εξολοθρευτής, που να αποτελέσει πανοπλία μπροστά και δίπλα από τον 25χρονο G/F. Σας γράψαμε προ ημερών, όταν ο Μπόνγκα φάνταζε πολύ κοντά στον Ολυμπιακό, το εξής: «Είναι όμως ο Μπόνγκα κλεισμένος; Θυμίζω, ότι προ μηνών, όταν ο Ομπράντοβιτς αποχώρησε από την Παρτιζάν, ο ίδιος o Γερμανός διεθνής άφησε αιχμές κατά της διοίκησης, ζητώντας ακόμα και τον παροπλισμό του. Επίσης είναι ένας από τους πολύ λίγους αθλητές που αναπτύχθηκαν μετά το απίστευτο περιστατικό μεταξύ Ρεάλ και Παρτιζάν το 2023, από το οποίο κι έπειτα, η Παρτιζάν δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια, με τη “ρωγμή” στις σχέσεις Ζοτς-Μιχάιλοβιτς να οξύνει εν πολλοίς την κατάσταση, μην αφήνοντας την ομάδα να εξελιχθεί σε ένα ασφαλές περιβάλλον. Κι αν ο “Ζοτς” κάνει φέτος την ανεπανάληπτη επιστροφή στο ΟΑΚΑ, υπόθεση η οποία πρωταγωνιστεί σε ολόκληρη την μπασκετική Ευρώπη εδώ και μέρες; Υπάρχει περίπτωση να ασχοληθεί μαζί του ο Παναθηναϊκός; Μπερδεμένη η κατάσταση».
Ναι, ο Γερμανός διεθνής wing είναι αναμφίβολα ένα αμυντικό τέρας, που έδειξε να βελτιώνεται ποικιλοτρόπως στα χέρια του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στην Παρτιζάν και νομίζουμε, ότι το rotation και οι ρόλοι της ομάδας θα «δρομολογηθούν» πολύ πιο ορθολογικά με τον Μπόνγκα στη θέση του Οσμάν, καθώς ο Γερμανός είναι πιο συγκεκριμένος παίκτης από τον αρχηγό της εθνικής Τουρκίας, ο οποίος επίσης μοιάζει καλό φιτ στο playbook του «Ζοτς», όμως τα χαρακτηριστικά του δείχνουν σε πολλές περιπτώσεις να περιττεύουν, συν ασφαλώς το γεγονός, ότι δεν είναι ο παίκτης που μπορεί να πάρει τον ρόλο «γαλλικού κλειδιού», όπως ο Μπόνγκα, αλλά αντίθετα προορίζεται πάντα για πρωταγωνιστής. Σε περίπτωση που για παράδειγμα ερχόταν ένας παίκτης όπως ο Μπόνγκα και έμενε και ο Οσμάν, τότε δημιουργείται ένα ντόμινο που στέλνει τον Χέιζ ως μόνιμο PF, τον Μήτογλου ως 5ο ψηλό και περιορίζει τη θέση του ‘5’ με μόλις μια επιπλέον προσθήκη, την ώρα που θεωρείται βέβαιο ότι θα αποκτηθούν δυο παίκτες.
«Must» o strech ψηλός
Είτε αυτός έρχεται ως PF/C, είτε ως καθαρός C. Τον έφτιαξε στο πρόσωπο του Σμάιλαγκιτς ο Ζέλικο, ο οποίος αγόρασε ακόμα τον ΛεΝτέι και τον Καμίνσκι στα χρόνια του στην Παρτιζάν, όπως επίσης και τον Άντιτς στη Φενέρ ή τον Τσαρτσαρή που δημιούργησε πιο παλιά στον ΠΑΟ. Είναι ο Ντίνος Μήτογλου ο παίκτης αυτός; Πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση. Νομίζω ότι μπορεί να γίνει, αλλά όπως είπαμε πιο πάνω, αν ο Χέιζ λογίζεται ως SF, τότε ο Ντίνος θα γίνει ο PF/C και μεταξύ των δυο Centers που δεδομένα θα αποκτηθούν, ο ένας πρέπει να είναι καλός σουτέρ, με τον Παπαγιάννη να «τικάρει» το συγκεκριμένο κουτάκι αλλά και αυτό του ελληνικού διαβατηρίου. Απλώς το αναφέρω.
Τις τελευταίες ώρες ακούστηκε και ο Λάιλς. Σε μια τέτοια περίπτωση θα υπάρχουν δυο PF/C στο ρόστερ μαζί με τον Μήτογλου, με τον Λάιλς να βγάζει σαφώς περισσότερη ενέργεια από τον Έλληνα διεθνή, όμως να έχει και ο ίδιος αρκετά ερωτηματικά στα μετόπισθεν, τα οποία ενδεχομένως να καλύπτονται από το elite αμυντικό παιχνίδι του Χουάντσο. Σε κάθε περίπτωση, όσο ιεροσυλία κι αν είναι να σχολιάζουμε εμείς τις επιλογές του Ομπράντοβιτς, λέγοντάς την άποψή μας, θεωρούμε ότι το δίδυμο Μήτογλου-Λάιλς είναι τουλάχιστον συζητήσιμο ως προς τη συνύπαρξή τους στο πράσινο ρόστερ.
Θεωρούμε, ότι δίπλα στον Λεσόρ κολλάει ένας ψηλός με μέγεθος και κυβικά, ο οποίος να έχει έφεση στο αμυντικό παιχνίδι και φυσικά στο ριμπάουντ. Ναι, σίγουρα ο Βαλαντσιούνας θα είχε θέση σε αυτό το ρόστερ (και πού δεν θα είχε ο συγκεκριμένος;), όμως με τον Λιθουανό η γκάμα επιλογών στα μετόπισθεν περιορίζεται, με έναν mobile ψηλό νεαρής ηλικίας και πιο χαμηλού στάτους, που όμως μπορεί να «αναρριχηθεί» μέσα στη σεζόν, να κρίνεται απαραίτητος.
Άσος με μέγεθος και οξυδέρκεια
Το σημαντικότερο για το τέλος. Ο άσος του Ζοτς πάντα έχει μέγεθος και οξυδέρκεια. Προσωπικά, μόλις έκλεισε ο «Ζοτς», σκέφτηκα αμέσως τον Αβράμοβιτς, όμως απ’ όσο γνωρίζουμε στις σχέσεις των δυο ανδρών υπάρχουν κάποιες σκιές. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο αριστερόχειρας Σέρβος, κάνει καταπληκτικό δίδυμο τόσο με τον Σλούκα όσο και με τον Ναν. Η παρουσία του Γκραντ δεν γνωρίζω κατά πόσο πρέπει να θεωρείται δεδομένη, αν και θεωρώ, ότι μπορεί να μπει στον ρόλο που αναφέραμε πιο πάνω, ότι δεν μπορεί ο Οσμάν: Αυτόν δηλαδή του πάντα έτοιμου παίκτη που δεν θα πτοηθεί αν παίξει λίγα λεπτά και σε όσο χρόνο κι αν παίξει, θα είναι έτοιμος να δώσει τα πάντα.
Ο βασικός άσος, του Ομπράντοβιτς θα είναι -λογικά- ένας low mistake PG με ικανότητα σε εκτέλεση και με υψηλό αισθητήριο στην απόφασή του. Ο Σλούκας είναι αναμφίβολας τέτοιος παίκτης, όμως ο χρόνος δεν κάνει εκπτώσεις για κανέναν. Η περίπτωση του Μάικ Τζέιμς «ιντριγκάρει» ως συνύπαρξη με τον Ζέλικο και αν δεν κερδίσει την πολυπόθητη κούπα ούτε με τον «Μίδα», στα 36 του, τότε πότε αυτό θα γίνει; Το κίνητρο είναι υψηλό, η ποιότητα δεδομένη, ο Μάικ έχει ωριμάσει (επιτέλους), έχοντας χρόνια να δημιουργήσει προβλήματα (τουλάχιστον δυσεπίλυτα) στις ομάδες τους, οπότε ας κρατήσουμε το όνομά του, γιατί μπορεί και να «παίξει».
Παίκτης Ομπράντοβιτς είναι επίσης ο Ντάριους Τόμπσον, αν και κάπως πιο soft πνευματικά. Αυτός κι αν έχει μέγεθος. Σούπερ ηλικία για άμεσο adopt (31), μέγεθος (1.93, αλλά πλατύς και με μεγάλο wingspan) και ικανότατος σε δημιουργία και άμυνα, με το μακρινό του σουτ να σημειώνει αυξομειώσεις.
Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν παρά σκόρπιες σκέψεις που «ξεπηδούν» στο μυαλό μας σε πρώτη φάση με το άκουσμα της επίσημης επιστροφής του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό, εξέλιξη για την οποία, δεν το κρύβουμε, είμαστε ενθουσιασμένοι. Σε κάθε περίπτωση, μπαίνουμε σε… full mode από σήμερα, όντας πάντα έτοιμοι να σχολιάσουμε και να αξιολογήσουμε, πάντα σε υγιή πλαίσια, τις επιλογές του «Νονού», ο οποίος μετά από πολλά χρόνια θα έχει στα χέρια του ένα τεράστιο μπάτζετ και από πίσω του έναν οργανισμό και μια τεράστια τάξη οπαδών να τον στηρίζουν σε κάθε του βήμα και απόφαση, ακόμα και αν αυτή μοιάζει ακατανόητη ή εσφαλμένη.
Οι κορυφαίες του στιγμές με τον Παναθηναϊκό
Σαν επίλογο, σας αφήνουμε μερικά βίντεο και μερικά «κλικς» από τις σπουδαιότερες -μέχρι τις επόμενες- στιγμές του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στα 13 χρόνια του στον Παναθηναϊκό.
Ξέσπασμα μετά από παιχνίδι με τον Πρόκομ Τρεφλ στις 14/1/2009 με τελικό σκορ 75-53 υπέρ του «τριφυλλιού»
Το όραμά του για τη δυναστεία του Παναθηναϊκού
Στιγμιότυπα από τάιμ-άουτ στην «επική» σειρά με την Μπαρτσελόνα το 2011
Η πρώτη επιστροφή στο ΟΑΚΑ ως αντίπαλος
«Πίσω στον Παναθηναϊκό; Ποτέ μη λες ποτέ»
Επιμέλεια: Outsider
