Ο Ολυμπιακός βρίσκεται μπροστά σε μία τεράστια ευκαιρία. Όχι απλώς να κατακτήσει άλλη μία EuroLeague, αλλά να ολοκληρώσει μία διαδρομή σταθερότητας, συνέπειας και αγωνιστικής σοβαρότητας, η οποία εδώ και χρόνια τον κρατάει στην κορυφαία βαθμίδα του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Η πρόβλεψή μας είναι καθαρή: Ο Ολυμπιακός θα το πάρει.
Όχι επειδή η Ρεάλ είναι μικρό μέγεθος. Η Ρεάλ δεν είναι ποτέ μικρό μέγεθος. Δεν υπάρχει «εύκολος» τελικός απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης. Υπάρχει, όμως, συγκεκριμένη συγκυρία. Και η συγκυρία αυτή ευνοεί απόλυτα τον Ολυμπιακό.
Σχέδιο επιβίωσης
Η Ρεάλ πηγαίνει στον τελικό ουσιαστικά γυμνή στη θέση του σέντερ. Χωρίς Ταβάρες, χωρίς Λεν και πλέον με τον Γκαρούμπα εκτός αγωνιστικής εξίσωσης, αναγκάζεται να παίξει ένα παιχνίδι ανάγκης. Να χρησιμοποιήσει τεσσάρια στο «5», να μικρύνει το σχήμα της, να ψάξει λύσεις μέσα από ταχύτητα, αλλαγές και επιθετικό ταλέντο. Μπορεί να το κάνει για διαστήματα. Μπορεί να βρει ρυθμό. Μπορεί να βάλει μεγάλα σουτ. Αλλά απέναντι στον φετινό Ολυμπιακό, αυτό μοιάζει περισσότερο με σχέδιο επιβίωσης παρά με σχέδιο κυριαρχίας. Και εδώ βρίσκεται το πρώτο μεγάλο σημείο του τελικού, καθώς ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται να εφεύρει κάτι. Χρειάζεται να είναι ο εαυτός του.
Ο τρόπος
Ωστόσο, εδώ χρειάζεται μία ψυχραιμία που συχνά λείπει από την ελληνική αθλητική συζήτηση. Ένας τίτλος είναι τίτλος. Δεν υπάρχει μικρή EuroLeague. Δεν υπάρχει ασήμαντο ευρωπαϊκό τρόπαιο. Όποιος το σηκώνει, δικαιώνεται. Στο τέλος, η ιστορία γράφει τον πρωταθλητή. Αλλά η ιστορία δεν γράφεται μόνο με τίτλους. Γράφεται και με τον τρόπο.
Άλλο είναι να κατακτάς μία κούπα διαλύοντας μεγαθήρια στο απόλυτο peak τους και άλλο να αξιοποιείς μία συγκυρία που σου ανοίγει τον δρόμο. Και τα δύο έχουν αξία. Δεν έχουν, όμως, πάντοτε την ίδια ιστορική βαρύτητα. Ο φετινός πιθανός τίτλος του Ολυμπιακού θα είναι διαφορετικός.
Δεν θα είναι απαραίτητα το έπος της ανατροπής. Δεν θα είναι η ιστορία του αουτσάιντερ που γκρεμίζει την αυτοκρατορία. Θα είναι, πιθανότατα, η ιστορία της ομάδας που έμεινε σταθερή όταν οι άλλοι λύγισαν. Της ομάδας που εξαργύρωσε τη συνέπειά της. Της ομάδας που έφτασε στο σημείο όπου η συγκυρία δεν είναι απλώς τύχη, αλλά ανταμοιβή προετοιμασίας.
Και ίσως αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του φετινού Ολυμπιακού.
Δεν είναι μόνο τα κορμιά. Δεν είναι μόνο το βάθος. Δεν είναι μόνο η frontline. Δεν είναι μόνο ο Μπαρτζώκας, η άμυνα, οι αποστάσεις, το spacing ή η ικανότητα να βρίσκει κάθε βράδυ διαφορετικό πρωταγωνιστή. Είναι ότι στο γήπεδο φαίνεται μία ομάδα παικτών με ισχυρό εγωισμό, οι οποίοι όμως τον τοποθετούν κάτω από το καλό της ομάδας. Περίτρανο παράδειγμα ο Alec Peters!
Σε αυτό το επίπεδο όλοι θέλουν τη μπάλα. Όλοι θέλουν ρόλο. Όλοι θέλουν φάσεις. Όλοι θέλουν να είναι πρωταγωνιστές. Όμως ο Ολυμπιακός, στην καλύτερη εκδοχή του, μοιάζει να έχει πείσει τους παίκτες του ότι ο πρωταγωνιστής είναι το σύνολο. Άλλοτε θα βγει μπροστά ο Βεζένκοβ. Άλλοτε ο Φουρνιέ. Άλλοτε ο Μιλουτίνοβ. Άλλοτε ο Ντόρσεϊ. Άλλοτε ένας παίκτης που δεν θα γεμίσει το φύλλο της στατιστικής, αλλά θα αλλάξει τη ροή με δύο άμυνες, ένα box out, μία έξτρα πάσα. Αυτό δεν είναι τύχη. Είναι κουλτούρα.
Ο Ολυμπιακός θα έχει κατακτήσει έναν απολύτως νόμιμο, μεγάλο και ιστορικό ευρωπαϊκό τίτλο. Όχι απαραίτητα τον πιο «ηρωικό» τίτλο της ιστορίας του, αλλά ίσως έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς της ταυτότητάς του που είναι αποτέλεσμα συνέπειας, βάθους και εγωισμών που υποτάχθηκαν στην ομάδα και μιας αγωνιστικής διαδρομής που τον έφερε ακριβώς εκεί που έπρεπε να είναι.
Στην κορυφή.
Σπύρος Κόγκας
Περισσότερα νέα
Για ποιον τελικά είναι «παιχνίδι» το μπάσκετ;
Όταν η κερκίδα πονάει, αλλά το παρκέ χαμογελά: Η σκληρή αλήθεια του επαγγελματισμού
