(Θα ξεκινήσουμε ανάποδα το άρθρο -κριτική στα όσα είπε έγραψε ο Ντέιβις στην κριτική που δέχθηκε μετά τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού από τη EuroLeague:
«Ενήλικες χάνουν το μυαλό τους για ένα παιδικό παιχνίδι.
Καλύτερα να προσέχετε τι γράφετε σε αυτές τις εφαρμογές, που με αποκαλείτε με κάθε όνομα εκτός από εκείνο που μου έδωσε η μητέρα μου.
Αυτό το άθλημα φέρνει τις πιο φωτεινές στιγμές και τις πιο σκοτεινές μπόρες, κάτι που ταιριάζει με τους φιλάθλους που είναι μαζί σου μόνο στις καλές και πρέπει να διαχειριζόμαστε.
Τώρα όλοι νομίζουν ότι είναι ο Ντέιβ Σαπέλ, πιστεύοντας πως το τελευταίο αστείο είναι και το τελικό, ενώ δεν είναι έτσι.
Να ξέρετε μόνο ότι όλα γυρίζουν και θα έρθει η μέρα που θα τα ξαναπούμε.
Βλέπω πολλή δειλή συμπεριφορά, αλλά να θυμάστε ότι κάθε σκύλος έχει τη μέρα του»)
Η δική μας απάντηση
Ναι, το μπάσκετ είναι παιχνίδι. Αλλά όχι για όλους με τον ίδιο τρόπο. Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις είπε, περίπου, ότι ενήλικες χάνουν το μυαλό τους για ένα «παιδικό παιχνίδι». Και εδώ ακριβώς αρχίζει η μεγάλη παρεξήγηση. Για εμάς τους τρίτους —φιλάθλους, δημοσιογράφους, σχολιαστές, θεατές— ναι, το μπάσκετ πρέπει να παραμένει παιχνίδι. Δεν μπορεί να γίνεται πεδίο μίσους. Δεν μπορεί μια ήττα, ένας αποκλεισμός ή μια κακή εμφάνιση να μετατρέπεται σε προσωπική επίθεση, χυδαιότητα ή διαδικτυακό λιθοβολισμό. Κανένα αποτέλεσμα δεν δικαιολογεί την απώλεια μέτρου.
Όμως για όσους ζουν από αυτό, το μπάσκετ δεν είναι απλώς παιχνίδι. Είναι επάγγελμα. Είναι ευθύνη. Είναι συμβόλαια, προπονητικά επιτελεία, οργανισμοί, εργαζόμενοι, φίλαθλοι που πληρώνουν, διοικήσεις που επενδύουν, άνθρωποι των οποίων η δουλειά κρίνεται από το αποτέλεσμα. Είναι τακτική, κανόνες, πλάνο, πειθαρχία, διαχείριση σώματος και πνεύματος. Είναι μία βιομηχανία που στηρίζεται ακριβώς στο ότι κάποιοι άνθρωποι παίρνουν αυτό το «παιχνίδι» πολύ σοβαρά. Άρα, το ζήτημα δεν είναι αν υπάρχουν σοβαρότερα πράγματα στη ζωή από το μπάσκετ. Προφανώς υπάρχουν. Πόλεμοι, ανισότητες, κοινωνικά προβλήματα, πραγματικές ανθρώπινες τραγωδίες. Από αυτή την άποψη, όποιος το βλέπει ψυχρά, έχει δίκιο, αφού καμία ήττα δεν είναι το τέλος του κόσμου. Αλλά άλλο η υπαρξιακή αποφόρτιση και άλλο η επαγγελματική ευθύνη.
Το ελάχιστο αυτονόητο η απαίτηση για επαγγελματισμό
Όταν αμείβεσαι πλουσιοπάροχα για να υπηρετείς το υψηλότερο επίπεδο του ευρωπαϊκού μπάσκετ, δεν μπορείς στην πιο κρίσιμη στιγμή της σεζόν να εκπέμπεις εικόνα χαλαρότητας, απόστασης ή προσωπικής άνεσης. Ο κόσμος μπορεί να υπερβάλλει. Η τοξικότητα πρέπει να απορρίπτεται. Όμως η απαίτηση για επαγγελματισμό δεν είναι τοξικότητα. Είναι το ελάχιστο αυτονόητο. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι ξαφνικά θυμηθήκαμε πως το μπάσκετ είναι παιχνίδι.
Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε μπερδέψει την ψυχραιμία με την αδιαφορία, την αποστασιοποίηση με την ανευθυνότητα και την κριτική με το μίσος. Και κάπου εκεί χάνεται η ουσία. Το μπάσκετ είναι παιχνίδι για το παιδί που κρατάει πρώτη φορά μπάλα. Είναι θέαμα για τον φίλαθλο. Είναι άποψη για τον δημοσιογράφο. Αλλά για τον επαγγελματία που πληρώνεται για να το υπηρετεί, είναι δουλειά. Και στις δουλειές, ειδικά όταν διακυβεύονται τόσα πολλά, η νοοτροπία μετράει όσο και το ταλέντο.
Σπύρος Κόγκας
