Το παιχνίδι είχε εξ αρχής πολλές παγίδες: Από τη μια φυσικά το πέπλο ενθουσιασμού μετά την κατάκτηση του κυπέλλου, από την άλλη η απουσία του Ναν, που θεωρήθηκε αμελητέα, καθώς (κι εδώ το τελευταίο) οι πράσινοι έπαιζαν στο ΟΑΚΑ κόντρα σε μια αδιάφορη βαθμολογικά ομάδα.
Ο Παναθηναϊκός και πάλι δεν μπήκε αποφασισμένος στο ματς και πάλι έμεινε πίσω στο σκορ νωρίς και πάλι είχε την ίδια τακτική η οποία έδωσε από νωρίς ψυχολογία μέσω πολλών ελεύθερων σουτ στον αντίπαλό του, ο οποίος -ο συγκεκριμένος- άλλο που δεν θέλει να πάει σε τέτοιον ρυθμό.
Ο κόουτς Αταμάν άργησε αρκετά κόντρα σε αυτή την ομάδα να παίξει χωρίς καθαρό Center και το πλήρωσε, αφού εκτός από την πληγή του hedge out (που επέτρεπε συν τοις άλλοις πολλά επιθετικά ριμπάουντ στην Παρί) δεν εξασφάλισε πολλούς χώρους χαμηλά για τον Σορτς που ήταν υπεραπαραίτητος στο σημερινό ματς για πολλούς και διάφορους λόγους.
Καταδικαστική ήττα
Εν τέλει, οι πράσινοι γνωρίζουν μια ακόμα εντός έδρα ήττα, αυτή τη φορά την πιο οδυνηρή τους και μάλλον καταδικαστική αναφορικά με την υπόθεση της 4άδας, η οποία πλέον πρέπει -σε πρώτο τουλάχιστον χρόνο- να εξαφανιστεί σαν σκέψη από το μυαλό τους και να κοιτάξουν, για πρώτη φορά στη σεζόν, πίσω τους και τους αντιπάλους που έρχονται μανιασμένοι (Ντουμπάι, Μακάμπι οι πιο επικίνδυνοι).
Ο Παναθηναϊκός τελειώνει με τις αδιάφορες βαθμολογικά ομάδες και εισέρχεται σε ένα τελικό “σπριντ” όπου καλείται να αντιμετωπίσει εκτός έδρας τον Ολυμπιακό (από την επόμενη κιόλας εβδομάδα), τη Βαλένθια, τη Χάποελ, την Μπαρτσελόνα και την Ντουμπάι και εντός τις Ζαλγκίρις, Αστέρα, Εφές και Μονακό.
Η κατάσταση είναι πραγματικά πολύ δύσκολη..
