Με τις εξελίξεις να τρέχουν και με τους δυο αιωνίους της EL να τρέχουν τον σχεδιασμό τους εν όψει της νέας σεζόν, η σελίδα μας παρουσιάζει δυο άκρως ενδιαφέρουσες περιπτώσεις, αυτή τη φορά καθόλου άγνωστων παικτών, αλλά αρκετά ελκυστικών περιπτώσεων για αυτό που ψάχνουν αμφότερες.
Από τη μια ο Παναθηναϊκός που τις τελευταίες ημέρες τρέχει την υπόθεση του Forward, με την περίπτωση του Ισαάκ Μπόνγκα να δείχνει ότι παίρνει θετική τροπή, πλέον στρέφεται στον Center που, όπως είχαμε προβλέψει (οκ δεν ανακαλύψαμε την Αμερική) και όπως προκύπτει από τα ρεπορτάζ, αυτός θα πρέπει να φέρει καλή ικανότητα στο μακρινό σουτ. Από την άλλη ο Ολυμπιακός που προχωράει με την περιφέρειά του σχεδόν κλεισμένη (απομένει το τυπικό για Μοντέρο), ψάχνει πλέον τον Forward που θα καλύψει το κενό που αφήνει ο Άλεκ Πίτερς.
Οι προτάσεις της σελίδας μας:
Luka Garza: Ιδανικός για αυτό που θέλει να παίξει ο Ομπράντοβιτς
Είχαμε μιλήσει για τον Γκάρζα και το ενδεχόμενο να ερχόταν κάποτε στην Ευρώπη, το 2023, αναφέροντας πως: «Διαθέτει ένα εξαιρετικά άρτιο low post παιχνίδι, με ισχυρή δόση τεχνικής, αντίληψης και δύναμης, σουτάρει εξαιρετικά από μέση και μακρινή απόσταση, αλλά υπολείπεται σε όρους αθλητικότητας, ενώ δεν διαθέτει ιδιαίτερα την πάσα (αυτό είναι μειονέκτημα, γιατί σε 1vs1 καταστάσεις είναι πάρα πολύ δυνατός και τραβάει βοήθειες). Θα μπορούσε επίσης να είναι λίγο καλύτερος στις βολές, όμως όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα. Ο Garza είναι ψηλός με σπουδαίες αρετές για το δικό μας μπάσκετ και αν ήμουν ο GM του Παναθηναϊκού, δεν θα δίσταζα καθόλου να του δώσω τη μια από τις δυο θέσεις του Center. Θα ταίριαζε άψογα ως ντουέτο στο ‘5’ με έναν “ανθρωποφάγο” του στυλ Lessort».
Ο Γκάρζα έπαιξε φέτος με τους Σέλτικς και είχε μια αρκετά παραγωγική χρονιά με 8.1 πόντους, 4.1 ριμπάουντ και 1 ασίστ ανά 16.2 λεπτά συμμετοχής σε 69 παιχνίδια, πέφτοντας σε 4.4, 1.7 και 0.9 αντίστοιχα σε 8.5 λεπτά σε 7 παιχνίδια στα Playoffs. Το μεγάλο παράσημο για τον ίδιο έρχεται με το εντυπωσιακό 43.4% που σημείωνε σε σχεδόν 2 προσπάθειες τριπόντου ανά παιχνίδι, καθώς και το επίσης φοβερό 68.2% σε όρους True Shooting%. Πολύ σημαντικό ότι ο Βόσνιος “C” σουτάρει εξίσου καλά από το ύψος των βολών, όπου εκτελεί με 67% σύμφωνα με το 3steps, ενώ από τα 7.25 στο high post σουτάρει με 44% με το αριστερό 45άρι να… εκτοξεύεται στο 53% και το δεξί να κινείται αισθητά πιο χαμηλά (36%). Από τις γωνίες (corner 3s) σουτάρει πιο σπάνια και το ποσοστό του αγγίζει το 30% μέσο όρο (29% από αριστερά, 31% από δεξιά).
Επίσης ο Γκάρζα “έγραψε” φέτος το εντυπωσιακό 1.6 στο PPS (Points Per Shot), με το HOB (Hands on Buckets) να ανέρχεται σε 0.93. Κι εδώ, στο τελευταίο στατιστικό, αξίζει να σταθούμε, αφού η εν λόγω στήλη μετριέται σε FG + AST του αθλητή / FGM της ομάδας και αφορά τα καλάθια στα οποία ο παίκτης συμμετέχει είτε ως εκτελεστής είτε ως assistman. Ο αριθμός δεν είναι μεγάλος, όμως φυσικά και αυτό δεν είναι ανησυχητικό, αφού οι πράσινοι διαθέτουν πλέον έναν σπουδαίο πασέρ τόσο από το χαμηλό, όσο και από το ψηλό ποστ (Φαλ), όσο και έναν παίκτη που στο short roll “σπάει” την μπάλα ιδανικά στην αδύνατη πλευρά, λειτουργώντας ως “σκαλοπάτι” (Λεσόρ). Δεν χρειάζεται λοιπόν ακόμα έναν ψηλό με έφεση στην πάσα, παρά μόνο έναν παίκτη με ύψος (2.08), κυβικά (110 κιλά), επαφή με το καλάθι (μιλήσαμε ενδεικτικά) και ει δυνατόν να είναι και καλός στην άμυνα στο “ζωγραφιστό”. Εδώ έχουμε ένα από τα μείον του αθλητή, ο οποίος λόγω αυτής του της ανεπάρκειας έχει χάσει μεγάλο μέρος των λεπτών του στη “Μεγάλη Λίγκα”. Δεν μπόρεσε να σταδιοδρομήσει ως Center κυρίως αμυντικά, αφού δεν συμβαδίζει με τη σύγχρονη τάση ψηλών στην Αμερική που απαιτεί από αυτόν τον παίκτη πλέον έναν ρόλο σουτέρ (!) και ασφάλειας στα μετόπισθεν, ενώ ως PF έδειξε έντονα σημάδια έλλειψης αθλητικότητας.
Ενώ είναι αρκετά ικανός ριμπάουντερ, ιδίως επιθετικά, δουλεύοντας αρκετά στο έδαφος κατά τη διάρκεια του σουτ, οι αργές επιστροφές του στην PnR άμυνα, καθώς και η έλλειψη ικανότητας για 1on1 μαρκάρισμα, έκαναν εμφανές ένα πρόβλημα που διογκωνόταν όποτε στο παρκέ δεν υπήρχαν wings με ανεπτυγμένη ικανότητα στην close out άμυνα, κάτι που έδινε αρκετές δεύτερες επιθέσεις στον αντίπαλο. Στο ένας με έναν κάτω από το καλάθι είναι οκ, όπως επίσης και αν παίξει flat άμυνα (drop) σε χειριστές με μικρότερη ικανότητα στο pull-up.
Εν τέλει, με τον Γκάρζα ο κόουτς Ομπράντοβιτς μπορεί να δώσει το κάτι διαφορετικό στην επίθεσή του. Δεν είναι ο αυτόφωτος επιθετικά παίκτης που θα του βάλεις την μπάλα στο ποστ και θα αποτελέσει ασφάλεια (ούτε αυτό το χρειάζεται ο ΠΑΟ με Λεσόρ-Φαλ), αλλά έχει εξαιρετικό άγγιγμα γύρω από το καλάθι με σουτ ή χουκ, ενώ είναι ικανός στο επιθετικό ριμπάουντ. Κυρίως όμως είναι ο ψηλός που θα ανοίξει χώρους και θα εγγυηθεί πολύτιμα εκατοστά για τους πράσινους διεμβολιστές (Ναν, Μπάντιο, Οσμάν), ώστε να ξεδιπλώσουν μια αρετή την οποία -και αυτό σημειώστε το- παραδοσιακά εκτιμά και χρησιμοποιεί δεόντως ο Ζοτς από τους περιφερειακούς του.
Συνωστισμός στο Ντουμπάι – Θα μπορούσε να προκύψει κάτι καλό για τον Ολυμπιακό με τον Justin Anderson;
Τι λείπει από τον Ολυμπιακό στη θέση των Forwards με τον Βεζένκοφ να έχει ρόλο “μπετόν”; Το λέμε εδώ και χρόνια: Σκληράδα και ικανότητα διπλής θέσης (SF/PF). Ταυτόχρονα, με την ανεπάρκεια του Σάσα να αποτελέσει παράγοντα με την μπάλα στο παρκέ, θεμιτή θα ήταν μια τέτοιου είδους δεξιότητα, με το αξιόπιστο σουτ να είναι πάντα προαπαιτούμενο.
Ο Τζάστιν Άντερσον τικάρει πολλά από τα κουτάκια που απαιτεί ο κόουτς Μπαρτζώκας: Εμπειρία από τη λίγκα, Post up/Face up παιχνίδι, αμυντικό versatility, χαρακτήρας commando είτε παίξεις για 30′ είτε για 10′, above average φυσικό/αθλητικό προφίλ, αμυντικό φίλτρο. Ο Άντερσον βρίσκεται σε μια ομάδα, η οποία με την προσθήκη των Ντιαλό-Μπλόσομγκεϊμ (ενδιαφέρεται ΚΑΙ για τον Χεζόνια όπως μαθαίνουμε), δημιουργεί ασφυκτικό trafficking στις ενδιάμεσες θέσεις (υπάρχουν ήδη οι… μπετόν αρμέ Μούσα και Μπέικον), ενώ η έλλειψη playmaking στο παιχνίδι του δεν συνάδει ιδιαίτερα με τα γούστα του Τσάβι Πασκουάλ, ο οποίος θα είναι ο νέος κόουτς της ομάδας.
Ο Άντερσον δεν είναι κάποιος νεανίας, διανύει το 33ο έτος της ηλικίας του και έχοντας ήδη τρεις γεμάτες σεζόν στην Ευρωλίγκα, διαθέτει τα πνευματικά στοιχεία, ώστε να μπει σε μια καλοκουρδισμένη ομάδα όπως ο Ολυμπιακός και να αποτελέσει άμεσα ένα πολύτιμο γρανάζι, που θα δουλέψει για την ομάδα, δίνοντας αυτά που αυτή χρειάζεται, για να διατηρήσει τα σκήπτρα της. Το 41% από το τρίποντο για 2.7 εκτελεσμένα, το 62.3% σε όρους True Shooting% και το 4.5 σε Net Rating, το τέταρτο μεγαλύτερο σε μια ομάδα που πέρυσι έπαιζε σε φρενήρεις ρυθμούς, είναι αριθμοί που… κλείνουν το μάτι.
Επίσης, προσέξτε αυτό:
Ο Άντερσον αποτελεί έναν εξαιρετικό corner 3 shooting Forward, ο οποίος μπορεί να αποτελέσει “λάδι” στη μηχανή για μια ομάδα που πέρυσι δεν ήταν και η πιο ικανή στα συγκεκριμένα σουτ, την ώρα που οι νεοαποκτηθέντες PG της ομάδας, ΜακΙντάιρ και Μοντέρο, φέρνοντας μαζί 31% και 29% από τα τρίποντα γωνίας, ενδέχεται να ρίξουν περαιτέρω τα ποσοστά της ομάδας (και με την αποχώρηση Πίτερς που… έσφαζε, ειδικότερα από τη δεξιά γωνία με 46%) από τις συγκεκριμένες θέσεις, οι οποίες αποτελούν σημείο αναφοράς για motion και pass n’ cut επιθέσεις, όπως αυτή του Ολυμπιακού του κόουτς Μπαρτζώκα, καθώς οι άμυνες παραδοσιακά “σπρώχνουν την αντίπαλη επίθεση σε τέτοια σουτ, όταν καλούνται να αμυνθούν για αρκετά δευτερόλεπτα σε δυο εναντίον ενός καταστάσεις, όπως συμβαίνει πολλές φορές με τον Ολυμπιακό.
Δεν είναι ο πιο ικανός ριμπάουντερ, ούτε ο πιο ικανός στην άμυνα κάτω από το καλάθι, όμως διαθέτει καλά πόδια, ώστε να αμυνθεί περιφερειακά, ενώ έχει την αίσθηση της help defence και της μετατροπής της άμυνας σε επίθεση, όντας εξαιρετικός στο ανοιχτό γήπεδο. Μπορεί επίσης να παράγει πόντους μέσα από κοψίματα, κινούμενος εξαιρετικά στην base line, και να πιάνει λόμπες. Ο Άντερσον μπορεί κάλλιστα να παίξει σε SF δίπλα στον Βεζένκοφ, μπορεί εύκολα να μπει στη θέση του Σάσα, καλύπτοντας το κενό στο ‘4’ και μπορεί να στηρίξει 5-Out PnR επιθέσεις (θα χρειαστεί με την υπογραφή των δυο συγκεκριμένων PGs) και να αποτελέσει μια close out απειλή λίγο διαφορετική από τον Πίτερς. Όπως είπαμε και πιο πάνω, είναι εξαιρετικός σε catch n’ shot καταστάσεις από τις γωνίες (πολύ σπάνιες οι περιπτώσεις που ένα τρίποντο γωνίας έρχεται μετά από ντρίμπλα), όμως έχει πολύ ανεπτυγμένη ικανότητα στο να παίξει με την μπάλα σε τέτοιες περιπτώσεις (κάτι που δεν είχε ο Άλεκ) και να εκτελέσει ή να δώσει επιπλέον ροή στην επίθεση της ομάδας του.
Εν ολίγοις, ο κόουτς Μπαρτζώκας με τον Άντερσον θα μπορούσε να παίξει άμυνα αλλαγών τόσο στην περιφέρεια όσο και στη ρακέτα σε πιο light ψηλούς, να βάλει δίπλα στον Σάσα έναν ακόμα αριστερόχειρα Forward με διαφορετικά χαρακτηριστικά και υπόβαθρο, τα οποία θα αποτελούσαν ασφάλεια για τους ρόλους και την ισορροπία στο rotation, έναν αθλητή με εμπειρία και χιλιόμετρα που προφανώς πλέον θέλει να νικήσει και έναν καλύτερο αμυντικά παίκτη από τον Πίτερς με μειονέκτημα στο ριμπάουντ, κάτι που όμως, βάσει της μεγάλης ικανότητας της ομάδας συνολικά (4ος πέρυσι με 37.4 μέσο όρο ο ΟΣΦΠ – 2ος σε REB% με 53.67%), θα είναι εύκολο να απορροφηθεί.
Επιμέλεια: Outsider
