Και ήρθε και πάλι αυτή η αγαπημένη εποχή του χρόνου που ο καιρός ανοίγει, τα λουλούδια ανθίζουν, η φύση ζωγραφίζει και… η Ευρωλίγκα μυρίζει μπαρούτι. Ναι κυρίες και κύριοι, είναι τα EuroLeague Playoffs και η δράση ξεκινάει με τέσσερα πολύ δυνατά ζευγάρια και οκτώ ομάδες να ακονίζουν τα ξίφη τους με φόντο ένα εισιτήριο για το Final-4 του ΟΑΚΑ.
Τι έχει ετοιμάσει το Momentum για τη συγκεκριμένη περίσταση; Τα πάντα. Όπως συνηθίζουμε, μένουμε αμέτοχοι σε οποιαδήποτε οπαδική προτίμηση και μιλάμε με πλήρη αντικειμενικότητα έχοντας στο επίκεντρο το μπάσκετ και μόνο και όσα νομίζουμε ότι αναμένεται να δούμε στις οθόνες μας. Τέρμα ο πρόλογος, ξεκινάμε.
Ολυμπιακός (1) – Μονακό (8): Πάλι εσύ;
Μπορούμε να μιλάμε για ώρες για το συγκεκριμένο ζευγάρι, καθώς την τελευταία 4ετία που οι Μονεγάσκοι συμμετέχουν στην Ευρωλίγκα, έχουν παρουσία σχεδόν σε κάθε μεγάλη στιγμή των Πειραιωτών.
Η Μονακό που ήταν ξεκάθαρα μια ομάδα 4άδας έμεινε αρκετά πίσω με τα οικονομικά προβλήματα που την ταλανίζουν, με τον Βασίλη Σπανούλη να αδυνατεί να εμπνεύσει το σύνολό του και να παραιτείται. Ο Μανουτσάρ Μαρκοϊσβίλι που ανέλαβε την ομάδα έκτοτε, έχει εστιάσει περισσότερο στο ψυχολογικό κομμάτι, καθώς δεν ήταν καθόλου εύκολο να κρατήσει τη σπίθα ζωντανή σε ένα συγκρότημα που απαρτίζεται από τεράστια ονόματα και προσωπικότητα (Τζέιμς, Τάις, Μίροτιτς, Νέντοβιτς, Οκομπό πχ) και τα οποία δεν έβλεπαν στους λογαριασμούς τους αυτό που ήθελαν να δουν. Οι “πρίγκιπες” όμως μόνο σαν πρίγκιπες δεν συμπεριφέρθηκαν και με προς τιμήν τους μεγάλη ψυχή και αυταπάρνηση έφεραν τούμπα τα προγνωστικά, μπαίνοντας εν τέλει μέσω του παραθύρου των Play-In στην 8άδα, όπου βρίσκουν τον γνώριμό τους Ολυμπιακό.
Ο οποίος Ολυμπιακός με σπουδαία άνοδο στο δεύτερο μισό της σεζόν κατόρθωσε να κερδίσει μια ακόμα πρωτιά στην κανονική διάρκεια της σεζόν, “εξαργυρώνοντας” το ανδραγάθημά του με ένα σταύρωμα με μια εκ των πιο ταλαντούχων και αθλητικών ομάδων στη σεζόν και σαν κερασάκι… μαθαίνοντας τον αντίπαλό του τελευταίος όλων. Αυτή είναι η φύση της Ευρωλίγκας, όμως ήταν γνωστό εξ αρχής. Η ομάδα του κόουτς Μπαρτζώκα, όπως και πέρυσι, καλείται να βγάλει στη φάση των ΄8΄μια μεγάλη ομάδα εκτός, προκειμένου να συμμετάσχει στο 5ο σερί της Final-4.
Το κλειδί
Ο Εβάν Φουρνιέ είναι το -γαλλικό- κλειδί για την ομάδα του Ολυμπιακού, καθώς οφείλει να ανεβάσει και να σταθεροποιήσει την απόδοσή του στο πιο κρίσιμο σημείο της χρονιάς, παίζοντας απέναντι σε μερικούς εκ των καλύτερων αμυντικών της διοργάνωσης (μεταξύ των οποίων και ο καλύτερος βάσει βράβευσης) και έχοντας ως οδηγό τον περσινό συγκλονιστικό του ημιτελικό με τους Μονεγάσκους. Με τον Φουρνιέ σε “fight mode” και τον Ντόρσεϊ φυσικά να συνεχίζει τις μεγάλες εμφανίσεις, η αποστολή του Ντιαλό στους wings γίνεται διπλά δύσκολη, ενώ θα υπάρχει η πολυτέλεια να σχηματιστούν επιθέσεις πάνω στους Νέντοβιτς-Οκομπό-Τζέιμς-Στραζέλ, που κακοί αμυντικοί δεν είναι, όμως φυσικά δεν τρομάζουν.
Με τον Φουρνιέ ο Γιώργος Μπαρτζώκας φέτος, βρήκε αρκετές περιπτώσεις δημιουργίας, με τον Γάλλο να λειτουργεί περισσότερο ως κυρίως δημιουργός και κέντρο λήψης απόφασης, δίνοντας 2,7 τελικές (το 21% της ομάδας – Πρώτος στη λίστα ο Ολυμπιακός με 21,7, δεύτερη η Μονακό με 21), το 35% εντός παιδιάς ωστόσο δεν είναι αντιπροσωπευτικό της ποιότητας του αθλητή. Όταν δε, αναμειγνύεται σε συνεργασίες με τους Βεζένκοφ ή Ντόρσεϊ η δυσκολία της αποστολής της αντίπαλης άμυνας αυξάνεται δραματικά.
Η αξία των “προσωπικών”
Γενικά ο Ολυμπιακός που παίζει στις 72,1 κατοχές (73,5 η Μονακό) είναι μια ομάδα που εξασφαλίζει μέσω των πολύ ικανών 1ον1 παικτών του και της συνολικής του λειτουργίας αρκετούς πόντους από τις βολές (18,8 στους 90,3 πόντους ανά αγώνα, ήτοι το 20% της συνολικής του παραγωγής) με τους Μονεγάσκους να είναι μια από τις τελευταίες ομάδες σε εκτελεσμένες από τον αντίπαλο ελεύθερες βολές με μόλις 18,6 ανά ματς (στην κορυφή ο ΟΣΦΠ με μόλις 15,9, κάτι που θα δυσκολέψει τη Μονακό που πετυχαίνει ένα αντίστοιχο 20% μέσω της “γραμμής της φιλανθρωπίας”). Οι καθαρές άμυνες λοιπόν από αμφότερες τις πλευρές θα παίξουν σημαντικό ρόλο, με τη Μονακό να έχει δείξει σε ουκ ολίγες συναντήσεις των δυο ομάδων, ότι ξέρει να περιορίζει όσο καμία άλλη την off-ball δραστηριότητα του Βεζένκοφ.
Εν κατακλείδι
Ο Ολυμπιακός θα λέγαμε, ότι λόγω πολλών παραγόντων είναι το αφεντικό της σειράς, όμως αυτό οφείλει να το επιβεβαιώσει στο γήπεδο και όχι στα λόγια. Η Μονακό ως ένα πληγωμένο θηρίο είναι διπλά επικίνδυνη, αφού έχει αποτινάξει από πάνω της οποιαδήποτε ταμπέλα φαβορί μπήκε με την απόδοσή της πριν στραβώσει το πράγμα με την οικονομική ζημιά της ομάδας. Και όταν μια τέτοια ομάδα παίζει χωρίς άγχος και βάρος φαβορί, η ικανότητά της ανεβαίνει τουλάχιστον ένα σκαλοπάτι. Όμως ο Ολυμπιακός σε κάθε περίπτωση έχει τα εργαλεία να αναχαιτίσει τα δυνατά της χαρτιά (ψηλούς για drop και αμυντικό ριμπάουντ, για αλλαγή, Ουόρντ για διάφορους ρόλους από απλωμένες άμυνες, μέχρι βοήθεια για παγίδες σε περιφερειακούς ή ψηλούς, Παπανικολάου για 4/4 άμυνα στο ποστ κλπ).
X-Factor της όλης προσπάθειας θα μπορούσε να αποδειχθεί ένας άλλος Γάλλος, ο Φρανκ Ντιλικινά, που με το μέγεθος και την ενέργειά του σίγουρα θα χρειαστεί, ώστε να αναχαιτιστεί η σούπερ ταλαντούχα περιφερειακή γραμμή της Μονακό. Ο Γάλλος οφείλει να παραμείνει προσηλωμένος σε έναν quarterback ρόλο, αποσυμπιέζοντας από δύσκολες αποστολές τον Ουόκαπ, που θα επωμιστεί σημαντικό βάρος της δημιουργίας, ενώ το πλάνο της Μονακό που δεν είναι ομάδα με ύψος και κυβικά, ίσως να αποδειχθεί “σύμμαχος” ώστε να δούμε για περισσότερα λεπτά τους δυο τους μαζί στο παρκέ.
Σε κάθε περίπτωση, ο Ολυμπιακός θα χρειαστεί ό,τι καλύτερο μπορέσει να πάρει από τους Τζόζεφ (έφυγε από τη Μονακό πριν παίξει στη διοργάνωση) και Μόρις, ενώ η αποτελεσματικότητα των Ντόρσεϊ (που φέτος είναι σούπερ και δεν χωρά κάποιο περαιτέρω σχόλιο για αυτό) και Πίτερς (που ενδέχεται να παίξει μαζί με τον Βεζένκοφ ως ψηλοί για να αποσυμπιέσει τον Βούλγαρο που θα έχει βδέλλα πάνω του τον Μπλόσομγκεϊμ) θα είναι κάτι παραπάνω από ζωτικής σημασίας.
Πιθανότητες: 75-25 για τον Ολυμπιακό
Βαλένθια (2) – Παναθηναϊκός (7): Δυο αλλιώτικοι κόσμοι
Με τα mind games να έχουν ήδη ξεκινήσει από το παιχνίδι των δυο ομάδων στη Βαλένθια, ο Παναθηναϊκός διασταυρώνει τα ξίφη του με τη Βαλένθια σε μια σειρά ανάμεσα σε δυο ομάδες εντελώς διαφορετικές στα πάντα.
Από τη μια ο Παναθηναϊκός των φτασμένων αστέρων (συμπεριλαμβανομένου και του προπονητή του), που μέχρι στιγμής αντιμετωπίζει τη σεζόν σαν αγγαρεία και από την άλλη η φιλόδοξη Βαλένθια του Coach of the year, Πέδρο Μαρτίνεζ, που ζητά την αναγνώριση και τη μετάβαση στο επόμενο στάδιο.
Η Βαλένθια είναι η ομάδα με το δεύτερο μεγαλύτερο pace (κατοχές) στη διοργάνωση, πίσω μόνο από την θεοπάλαβη Παρί, με 74,6 ανά παιχνίδι, ενώ ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στη 12η θέση με 71,9, ενώ οι “νυχτερίδες” έχουν επίσης τη δεύτερη καλύτερη άμυνα της διοργάνωσης σε όρους Defensive Rating (πόντοι παθητικό ανά 100 κατοχές) πίσω μόνο από τη Φενέρ με 114,7 και πάνω από τον τρίτο Ολυμπιακό, με τη διαφορά να έγκειται όταν μιλάμε και πάλι για το pace, μιας και οι πρωταθλητές Ευρώπης και οι πρωταθλητές Ελλάδος, είναι σημαντικά πιο πίσω από τη Βαλένθια σε κατοχές. Το σύνολο του Πέδρο Μαρτίνεζ είναι επίσης μια ομάδα που επιτίθεται κατά κύματα, είτε μέσω συνεργασιών με Side PnR στην οποία αναμειγνύεται και τρίτος παίκτης ως spot shooter (όπου λειτουργεί πολλάκις ως έξτρα πάσα) ή cutter από την αδύνατη πλευρά. Ως εκ τούτου οι Ισπανοί βρίσκονται στη 2η θέση της λίγκας με τα περισσότερα εκτελεσμένα τρίποντα (31,8 μέσο όρο – πρώτη και εδώ η Παρί) και στην 7η σε ποσοστό ευστοχίας από τα 6.75 με 36,7%. Αυτό το στατιστικό έρχεται και δένει με την πολύ κακή τον τελευταίο ενάμιση χρόνο περιφερειακή άμυνα των πρασίνων που επιτρέπει αρκετά uncontested shots, με συνέπεια όχι τόσο υψηλά ποσοστά παθητικό από την περιφέρεια, αλλά αρκετά Assisted Field Goals, αφού η άμυνά του μπαίνει σε συνεχή sprints μετά από τη δεύτερη κιόλας πάσα της αντίπαλης επίθεσης (6η χειρότερη επίδοση, επιτρέποντας 19,5 τελικές και 64,5 σε 100 άμυνες, ακριβώς όσες έχει ως ενεργητικό η ομάδα του Μαρτίνεζ), δεχόμενη εν τέλει πολλά εύκολα καλάθια στην καρδιά του “βαμμένου” (5η χειρότερη επίδοση από τον ΠΑΟ επιτρέποντας 57,2% σε δίποντα και 62% στην “καρδιά” της ρακέτας του).
Το κλειδί
Έχοντας ως γνώμονα το ότι ο κόουτς Αταμάν δεν θα ψηλώσει κόντρα σε μια ομάδα που τρέχει, αντίθετα με τη δική μας άποψη που θέλει τον Χέιζ αρκετά στο ‘3’, οπότε ο Οσμάν θα μείνει στο παρκέ για αρκετά λεπτά σε κάθε παιχνίδι, ματσάροντας την ενέργεια των “νυχτερίδων”, θεωρούμε ότι μπορεί να αποτελέσει τον ακρογωνιαίο λίθο της όλης προσπάθειας, αφού είναι ένας πολύ ιδιαίτερος παίκτης που ταιριάζει στον συγκεκριμένο αντίπαλο, όμως βάσει λογικής, οι πράσινοι -ειδικά στα ματς της Ισπανίας- θα προσπαθήσουν να αποφύγουν τον υψηλό ρυθμό, με τον Οσμάν να είναι ωρολογιακή βόμβα, αφού έχει εκ φύσεως τη ροπή για το κλέψιμο που θα μετατρέψει την άμυνα σε άμεση επίθεση, ρισκάροντας όμως να αφήσει την άμυνά του σε ανισορροπία. Δεν είναι κάτι που ανακαλύπτουμε τώρα, ο Οσμάν από μικρός έτσι είναι κατασκευασμένος.
Οφείλει λοιπόν να βάλει χαλινάρι στο παιχνίδι του και να ψάξει ελεγχόμενα το ανοιχτό γήπεδο (τουλάχιστον στα εκτός έδρας, ξαναλέμε), αφού οι δείκτες του αμυντικά δεν είναι κακοί (επιτρέπει μόλις 34,97% στο τρίποντο στον αντίπαλο και οδηγεί σε 17,56 λάθη ανά 100 κατοχές). Μπορεί να αποτελέσει το αντίδοτο στις 3-Guard line-ups του Μαρτίνεζ με τους πιο υπερμεγέθεις Τέιλορ και Μουρ στα φτερά, έχοντας φυσικά ως οδηγό την περσινή εκπληκτική του σειρά με την Εφές.
REBOUND, REBOUND, REBOUND και… REBOUND!
Μεγάλη η σημασία στη μάχη των αιθέρων, με τη Βαλένθια να βρίσκεται στη 2η θέση με 37,7 και τον Παναθηναϊκό αρκετά πίσω, στην 11η, με 33,8. Επίσης, οι “νυχτερίδες” είναι στη 3η θέση των επιθετικών με 12,9, ενώ ο Παναθηναϊκός μόλις στη 14η των αμυντικών με 22,9. Αν συνδυαστούν, αυτά, βάλτε στην εξίσωση τον κίνδυνο που διατρέχει ο Παναθηναϊκός, ενώ στα δυο παιχνίδια που έδωσαν οι ομάδες, η Βαλένθια είχε 20 παραπάνω ριμπάουντ (7 στο ΟΑΚΑ, 13 στη Ρόιγκ Αρένα – 13 και 14 επιθετικά για τη Βαλένθια). Το να μπορέσει ο Παναθηναϊκός να εξασφαλίσει σε σημαντικό βαθμό το αμυντικό ριμπάουντ, ώστε να μη δώσει περαιτέρω ευκαιρίες για 14” στη Βαλένθια θα είναι κομβικό, αφού εκτός από την κατοχή θα εξασφαλίσει και πολύτιμες ανάσες στους παίκτες του Αταμάν. Το δίδυμο των Χουάντσο-Χέιζ δε, με το οποίο ο Τούρκος τεχνικός κλείνει τα παιχνίδια θα πρέπει να κάνει υπέρβαση, αφού σε μια επίθεση στην οποία ανά πάσα στιγμή σουτάρουν και οι πέντε παίκτες στο παρκέ, τραβώντας τους αρκετά έξω από το καλάθι ή μένοντας με τον κοντό στις αλλαγές.
Γενικότερα θα χρειαστεί αρκετά η παρουσία του Γκραντ, για την αναχαίτιση των πυραυλοκίνητων περιφερειακών του Μαρτίνεζ, φυσικά ο καλός Ναν με τα προσωπικά καλάθια που εκτός από σκορ δίνουν και ανάσες στους συμπαίκτες του, η ηγετική παρουσία του Σλούκα σε δημιουργία κι εκτέλεση και οι Λεσόρ-Φαρίντ να κάνουν ο καθένας αυτά στα οποία εξειδικεύεται σε επίθεση κι άμυνα ταυτόχρονα. Ο Γάλλος να χτυπήσει τα mismatch και να σπάσει την μπάλα με τα short roll που δέχεται στις βολές και ο “Manimal” να θωρακίσει το κέντρο της ρακέτας του και να ανανεώσει επιθέσεις, όπως συνηθίζει (κερδίζει τα 17,4 στα 100 του Παναθηναϊκού και κατά μέσο όρο έχει 2,1 όντας 11ος στη λίστα της Ευρωλίγκας και δεύτερος πίσω μόνο από τον Εζούντου με 5,9 επιθετικά “σκουπίδια” ανά 40′ συμμετοχής).
Τέλος, θεωρούμε, ότι ο Σορτς με βάση και το πρόσφατο momentum μπορεί να κάνει μια πολύ καλή σειρά, με την ενέργεια των αντίπαλων Guards και σε μια σειρά που μπορεί να πάει μακριά να είναι κρίσιμοι παράγοντες. Ο Σορτς μπορεί ελεγχόμενα να μαρκάρει τον streaky -και φευγάτο όπως ακούγεται- Τόμπσον και τον Μοντέρο που είναι σε φοβερό φεγγάρι το τελευταίο διάστημα, ενώ επιθετικά έχει τα εφόδια να χτυπήσει σε mobility οποιονδήποτε παίκτη σε λίγκα, με τη Βαλένθια να επιτρέπει 57% των πόντων της χαμηλά στο ζωγραφιστό και 55% από το ύψος των βολών (τα δυο χειρότερα στατιστικά στο short chart της), σημεία από τα οποία ο Σορτς έχει 55% και 43% αντίστοιχα από τα εν λόγω σημεία.
Εν κατακλείδι
Δεν γίνεται ο Παναθηναϊκός να επιστρέψει στις… αλλεργιογόνες συνήθειες σε αυτό το σημείο της σεζόν. Οι πράσινοι οφείλουν να μπουν Playoffs με το στάτους του Underdog και δίνοντας την ταμπέλα του “αφεντικού” στους Ισπανούς. Έχουμε δει πολλάκις τέτοιες ομάδες να λυγίζουν από την έλλειψη παραστάσεων σε αυτό το κομμάτι της σεζόν και αντίθετα, σύνολα με “γαλόνια” στο πέτο τους να αφήνουν πίσω τους οποιαδήποτε κακή ανάμνηση, μπαίνοντας με βλέμμα που τρυπούσε τοίχους στα ματς που κρίνουν την παρουσία σου στη διοργάνωση και τους τίτλους. Ωστόσο η γενικότερη φετινή εικόνα, η στατιστική και η έδρα δεν μπορούν, στα χαρτιά τουλάχιστον, να θέσουν τον Παναθηναϊκό ως φαβορί.
—EDITED—
Εκτός σειράς, σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, ο αρχηγός του Παναθηναϊκού, Κώστας Σλούκας. Σίγουρα η απώλεια είναι τεράστια τόσο ψυχολογικά, όσο και αγωνιστικά, αφού είναι ο παίκτης που μπορεί να ελέγξει τον ρυθμό ενός αγώνα, όσο κανένας άλλος στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή. Τα πράγματα δεν εξελίσσονται ευνοϊκά για τους πράσινους, καθώς το βάρος της απόφασης πέφτει πάνω στον Τι Τζέι Σορτς, ο οποίος είναι φύσει παίκτης ανοιχτού γηπέδου, ενώ ο Τζέριαν Γκραντ έρχεται επίσης από τραυματισμό, με την πυραυλοκίνητη (και oversized) περιφέρεια της Βαλένθια να δείχνει ήδη τα δόντια της. Ο Κόουτς Αταμάν προφανώς θα ψάξει λύσεις εκ των έσω, ίσως ανεβάζοντας για κάποια λεπτά τον Ρογκαβόπουλο στο ‘2’, για να ματσάρει το μέγεθος των αντιπάλων του και φυσικά, ρίχνοντας γερά και για χοντρά λεπτά στη μάχη τον Γκραντ. Ίσως ο κόουτς να πρέπει να επιστρατεύσει για ένα ικανό χρονικό διάστημα τον Καλαϊτζάκη, που είναι εξπέρτ σε αμυντικές αποστολές, ενώ αναμφίβολα θα χρειαστούν κάποια ποιοτικά λεπτά από τον Τολιόπουλο, ίσως (μακάρι δηλαδή) και από τον Γκριγκόνις. Ο Παναθηναϊκός χάνει μεγάλη παραγωγική δυναμική από το PnR του, μιας και μιλάμε για μια PnR Based επίθεση, ενώ το μεγαλύτερο πλήγμα του είναι η εισαγωγική πάσα στο χαμηλό ποστ, κομμάτι στο οποίο ο Σλούκας είναι τοπ. Ευκαιρία ο Παναθηναϊκός να δει περισσότερο την αδύνατη πλευρά; Έχει παίκτες για να το κάνει. Ευκαιρία να πάει σε πιο straight 1on1 επιθέσεις; Και πάλι έχει τα εφόδια για αυτό. Μόνο σίγουρο ότι ο Φαρίντ ενδεχομένως να χάσει αρκετή από την επιθετική του αίγλη. Οψόμεθα…
Πιθανότητες: 55-45 για τη Βαλένθια
Ρεαλ Μαδρίτης (3) – Χάποελ Τελ Αβίβ (6): Δώρο άδωρο
Πώς αλλιώς μπορείς να χαρακτηρίσεις το γεγονός, ότι παλεύεις όλη τη χρονιά για το πλεονέκτημα έδρας και όταν το πάρεις, για λόγους που δεν ευθύνεσαι, μαθαίνεις ότι θα παίξεις χωρίς φιλάθλους; Νέμεσις θα έλεγε κανείς για το προ τριετίας έκτρωμα με την Παρτιζάν και την ποινή-χάδι της διοργάνωσης προς τους Μαδριλένους.
Εν πάση περιπτώσει, η Ρεάλ του Σέρτζιο Σκαριόλο διασταυρώνει τα ξίφη της με μια σπουδαία ομάδα και έναν αναμφίβολα κορυφαίο προπονητή, όπως ο Δημήτρης Ιτούδης. Μιλάμε για δυο ομάδες με αρκετό ταλέντο, μεγάλες προσωπικότητες και φυσικά κοινούς στόχους από την εκκίνηση κιόλας της σεζόν. Η Ρεάλ, δεύτερη καλύτερη επίθεση σε όρους ORAT και τέταρτη καλύτερη άμυνα μιλώντας βάσει DRAT, απέναντι στη Χάποελ που βρίσκεται και στις δυο περιπτώσεις λίγο πιο πίσω. Το βαρύ σασί των Μαδριλένων τα τελευταία χρόνια, το κεντρικό PnR του Ταβάρες με τον εκάστοτε PG, εδώ και κάποια χρόνια με τον Φακούντο Καμπάτσο, υποστηρίζεται κατά περιπτώσεις άρτια, ωστόσο κάποιες διακυμάνσεις της Ρεάλ στην περιφερειακή ευστοχία, ωθούν τις αντίπαλες άμυνες σε αρκετά “γενναίες” βοήθειες χωρίς καμία… τσιγγουνιά στον τζόγο ενός ελεύθερου σουτ, κυρίως από τη θέση ‘4’. Οκ, το 44,3% του Λάιλς από τα 6.75 και το 39.6% του Οκέκε είναι πολύ καλοί αριθμοί, όμως αν δει κανείς τα στατιστικά τους πιο διεξοδικά, θα παρατηρήσει εύκολα ότι πρόκειται για περιόδους μεγάλου φορμαρίσματος (πχ ο Λάιλς από τη 17η μέχρι την 25η αγωνιστική είχε 17/27, συν το μεγάλο παιχνίδι του στο ΣΕΦ με 6/8, αποτέλεσμα 23/35 ήτοι 65,7%, άρα στα υπόλοιπα 27 παιχνίδια έπεσε στο… γήινο 35%, γεγονός που αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει σημαντική σταθερότητα – 3/13 εντός παιδιάς στα ματς με τη Χάποελ, αν θέλει κανείς να το δει πιο ειδικά) και όχι για μια συνεπή shooting χρονιά. Γενικότερα ο Σκαριόλο φέτος έψαξε αρκετά σχήματα για να στηρίξει τον γίγαντα από το Πράσινο Ακρωτήρι, όμως τόσο οι προαναφερθέντες συν τους Ντεκ, Χεζόνια, Γκαρούμπα δεν είχαν ικανές επιδόσεις από μακριά φέτος.
Από την άλλη, η Χάποελ με τον μεγάλο αστέρα της, Βασίλιε Μίσιτς, να κυμαίνεται σε ρηχά νερά καθ’ όλη τη σεζόν, βρήκε λύσεις χάρη στο εξαιρετικό supporting cast της, με τον Μπλέικνι, να δίνει σκορ μέσω close out καταστάσεων ή 1on1 φάσεων κυρίως από τις 45 μοίρες του τριπόντου, τον Ελάιζα Μπράιαντ να κάνει κυριολεκτικά τα πάντα και φέτος και τον Κρις Τζόουνς να ανεβαίνει θεαματικά στο κλείσιμο της regular season. Η συνέπεια του Ντάνιελ Οτούρου (απορώ πώς δεν επιλέχθηκε σε καμία από τις δυο 5άδες της διοργάνωσης – κατά τη γνώμη μας θα μπορούσε να βρίσκεται ακόμα και στην πρώτη) σε άμυνα και επίθεση κράτησε πολλά βράδια την ομάδα του Ιτούδη, ενώ η βελτίωση του Οντιάσε στο δεύτερο μισό της σεζόν ανέβασε αρκετά την ένταση στα μετόπισθεν και το above the rim παιχνίδι στην επίθεση της Χάποελ. Θα είναι σημαντικό για τους Ισραηλινούς, ο Κόλιν Μάλκολμ να συνεχίσει στα γνωστά του 3nD στάνταρ και φυσικά ο Μίσιτς των Playoffs να εμφανιστεί στα παρκέ της Ισπανίας και της Βουλγαρίας, ειδάλλως η Χάποελ θα έχει χοντρό πρόβλημα, μιας και απέναντί της θα βρει έναν επίσης κορυφαίο άσο, τον Καμπάτσο.
Ο Φάκου στα 35 του πια, ίσως δεν έχει τα πνευμόνια να παίζει τη μανιασμένη άμυνα που έπαιζε κάποτε σε όλο το γήπεδο, όμως είναι πιο έμπειρος και σοφός από ποτέ, κάνοντας φέτος μια από τις πιο μεστές χρονιές του με 11,2 πόντους (δεύτερη καλύτερη επίδοση στα χρόνια του στη Μαδρίτη) και 42,3% από το τρίποντο (μακράν η κορυφαία σεζόν στην καριέρα του) για 5 εκτελεσμένα ανά ματς. Εντάξει, η μετριότητα στην οποία κινήθηκε ο Τέο Μαλεντόν (να τα θυμάστε αυτά για Μίσιτς, Μαλεντόν, φίλοι του ΠΑΟ, όταν λέτε -κι εμείς μαζί- ότι ο Σορτς δεν “βγήκε” σαν μεταγραφή μέχρι στιγμής) και η κακή σωματική κατάσταση του Φελίζ αναγκάζουν τον σκληροτράχηλο Αργεντίνο να βγαίνει συνεχώς μπροστά. Ο Φάκου φέτος είναι 10ος μεταξύ σε Net Rating, αν αφήσουμε εκτός κάποιους παίκτες με ελάχιστη συμμετοχή (πρώτος ο Ουόρντ του Ολυμπιακού με +17,3), ενώ σε δικές του άμυνες, ρίχνει τους αντιπάλους του στο 52% στο δίποντο και 35,37% στα σουτ τριών πόντων.
Το κλειδί
Ο Ισμαίλ Ουέινραϊτ, ένας παίκτης που διαβάσατε πρώτοι σε εμάς το μακρινό 2021, είναι μια… ντουλάπα που δίνει στον Δημήτρη Ιτούδη τη δυνατότητα να ενεργοποιεί με μεγάλη σιγουριά triple switches, δηλαδή να επεμβαίνει κατά το PnR του αντιπάλου παίρνοντας στο μαρκάρισμα τον ψηλό (εν προκειμένω τον Ταβάρες) με τον PG της ομάδας του (εφόσον προκριθεί η επιλογή της αλλαγής μαρκαρισμάτων) να φεύγει για άμυνα στο αντίπαλο ‘4’ ή και σε άλλον παίκτη, ανάλογα με το rotation που θα δουλέψει ο προπονητής. Φέτος έχει καλή παρουσία γενικά 112,68 DRAT, ενώ επιτρέπει μόλις 34,22% στο τρίποντο στον προσωπικό του αντίπαλο και υποχρεώνοντάς τον σε 17,21 λάθη ανά 100 κατοχές. Καθόλου άσχημα για έναν παίκτη που μένει στο παρκέ για 23 λεπτά ανά παιχνίδι, παρά το γεγονός ότι επιθετικά αποτελεί non factor καθ’ όλη τη σεζόν. Θα έχει μεγάλη σημασία να μπορέσει να ανέβει από το 29,8% του τριπόντου που είχε στην κανονική διάρκεια της σεζόν και να μπορέσει να δώσει κάποια μακρινά σουτ σε μια επίθεση, που λόγω και του Ταβάρες θα ψάξει αυτή την επιλογή θέλοντας και μη. Σε δυο ματς κόντρα στη Ρεάλ φέτος είχε 2/4 και 1/1.
Εν κατακλείδι
Η Ρεάλ έχει την έδρα, άρα και το προβάδισμα στη σειρά, ωστόσο προσδοκούμε στο ότι η Χάποελ θα έχει την ευκαιρία τους για break σε ένα από τα παιχνίδια της Μαδρίτης. Με τον Μίσιτς να είναι ο Μίσιτς δεν έχει να φοβηθεί καμία ομάδα στη διοργάνωση, αλλά μέχρι να το δούμε, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τίποτα. Το μόνο που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι ο κόουτς Ιτούδης είναι ένας σπουδαίος προπονητής με πολύ βαρύ όνομα στη Μαδρίτη, καθώς έχει χάσει μόλις μια σειρά Playoff στην καριέρα του και αυτή παίζοντας στα όριά του τον Ολυμπιακό σε ένα matchup 1ου και 8ου και με τον Κώστα Σλούκα να βάζει το μεγαλύτερο σουτ της καριέρας του, για να δώσει το προβάδισμα πίσω στην ομάδα του.
Ίσως λοιπόν οι Ισραηλινοί να έχουν ένα μικρό προβάδισμα στην εν λόγω σειρά, έχοντας ως γνώμονα την καλή κατάσταση στην οποία βρίσκονται πολλοί παίκτες τους. Ας δούμε τι έχει να μας δώσει μια σειρά μεταξύ δυο κορυφαίων ομάδων, που καθ’ όλη τη σειρά βρίσκονται κάτω από τα ραντάρ της δημοσιότητας.
Πιθανότητες: 48-52 για τη Χάποελ
Φενέρμπαχτσε (4) – Ζαλγκίρις Κάουνας (5): Δεσμοί αίματος
Νομίζω η μοναδική σειρά που έχει ακλόνητο φαβορί. Η Φενέρ που παραπαίει στο τελευταίο κομμάτι της σεζόν, με κάποιους σημαντικούς παίκτες της να μοιάζουν… φευγάτοι, έπεσε από την 1η θέση στην 4η και παραλίγο εκτός πλεονεκτήματος, ωστόσο πετυχαίνει την ομάδα που πιθανώς να ήθελε ο καθένας να βρει απέναντί του.
Η αγαπημένη του κόουτς Σάρας, Ζαλγκίρις, όσο καλοδουλεμένη και πεινασμένη κι αν είναι, δεν τρομάζει, πόσο μάλλον όταν έχει το μειονέκτημα έδρας. Ναι οι δυο προπονητές, Σάρας και Μασιούλις, γνωρίζονται άριστα, αφού έχουν συνεργαστεί επί χρόνια, ναι ο Φρανσίσκο ήταν ο καλύτερος παίκτης της φετινής διοργάνωσης, ναι ο Τουμπέλις έκανε τρελό step up φέτος, ναι ο Ράιτ αποδεικνύει ότι είναι πενταδάτος παίκτης Ευρωλίγκας, αλλά δεν βλέπω το πώς θα μπορέσει να βγει από αυτή τη σειρά μια ομάδα που, κακά τα ψέματα, έχει ταβάνι.
Γενικά μιλάμε για δυο κορυφαίες άμυνες (πρώτη σε DRAT η Φενέρ με 111,6 – πέμπτη η Ζαλγκίρις με 114,8) που επιτρέπουν μόλις 32,1% και 34,7% από το τρίποντο στον αντίπαλό τους και 51,6% και 53,9% αντίστοιχα σε προσπάθειες δυο πόντων. Επομένως ετοιμαζόμαστε για μια μάλλον κλειστή σειρά με όχι ιδιαίτερα υψηλό ρυθμό και σκορ.
Και εδώ θα λέγαμε ότι ξεχωρίζει η μάχη των άσων ανάμεσα σε Μπόλντουιν και Φρανσίσκο. Ο ηγέτης της Ζαλγκίρις είναι ο 2ος παίκτης της λίγκας στην κατηγορία Points Created (στο άθροισμά τους όλα τα στατιστικά ενός αγώνα συν τα χαμένα σουτ και τα λάθη) με 31,55 ανά παιχνίδι και ο 8ος σκόρερ με 16,6 πόντους, την ώρα που ο Μπόλντουιν είναι 5ος και 24ος στις δυο λίστες αντίστοιχα, έχοντας φυσικά πολύ πιο άρτιο υλικό δίπλα του και άρα λίγο λιγότερες ευθύνες.
Το κλειδί
Ο Κεμ Μπιρτς είναι πραγματικά ένας defensive leader και το αυτό απέδειξε πέρυσι στο ίδιο στάδιο της χρονιάς, όπου ήταν πραγματικά ανίκητος. Παίζοντας καθαρά σε ρόλο screener, lob catcher, rebounder και rim protector, έχασε απειροελάχιστες μάχες και έδωσε το έναυσμα στην ομάδα του για το μεγάλο βήμα το οποίο εν τέλει έκανε, κατακτώντας την κούπα. Θα βρει απέναντί του τον σούπερ φέτος Μόουζες Ράιτ και με τον σοφτ Μπέικοτ και τον Σίλβα να αντιμετωπίζει πρόβλημα τραυματισμού, το πεδίο ευθύνης του αυξάνεται μάλλον δραστικά (σημαντική η βοήθεια του Μέλι στη θέση ‘5’, αν και εφόσον ο Γιάντουνεν ανταποκριθεί στη θέση ‘4’ όντας καθ’ όλη τη σεζόν μέτριος στην καλύτερη). Ο Μπιρτς κρατάει τους αντιπάλους του αρκετά χαμηλά σε ποσοστά δυο πόντων (50,5%) και τριπόντων (32,4%), παίζει σωστά σε αλλαγές, hedge out και αποτελεί έναν “βράχο” στο ζωγραφιστό της ομάδας του, ανεβάζοντας τους δείκτες σε ριμπάουντ και μπλοκ κατακόρυφα, όσο πατάει παρκέ.
Εν κατακλείδι
Το συγκεκριμένο matchup ξαναλέμε, έχει φαβορί, όσο μεγάλη υπέρβαση κι αν έκανε η Ζαλγκίρις και όσο και η Φενέρ φαίνεται χαμένη στο διάστημα. Θα είναι η έκπληξη της δεκαετίας να χάσει το εισιτήριο για το Final-4 η ομάδα του Γιασικεβίτσιους, αφού το ταλέντο της είναι υπέρ το δέον μεγαλύτερο. Σημαντικοί παίκτες σε όλο αυτό οι Μπιμπέροβιτς και Χόρτον-Τάκερ που θα κληθούν, ο πρώτος να αποτελέσει την ασφάλεια για την ομάδα του στη μακρινή εκτέλεση και ο δεύτερος να επιτεθεί πάνω σε κάποιους παίκτες σε… ειδική αποστολή, τύπου Μπουτκέβιτσους. Ο Τάκερ φέτος ήταν μαγικός στην πρώτη του χρονιά στα μέρη μας και θα βιώσει μια πολύ πιο σύνθετη κατάσταση από αυτές που έβλεπε στη regular season, με μπόλικη επαφή και τρεξίματα. Έχει το υπόβαθρο να ανταπεξέλθει, έχει και την υποστήριξη από συμπαίκτες και προπονητικό σταφ, ώστε να μπει στα καλά του σημεία και να βρει ρυθμό. Αντίθετα στο στρατόπεδο της Ζαλγκίρις, το… βάπτισμα πυρρός του Τουμπέλις που πήγε πολύ καλά (σημαντικό το ότι θα παίξει τόσο νωρίς σε postseason – Ο Γιανκούνας έφτασε στα 33 του για να το πετύχει) θα παίξει καθοριστικό ρόλο, καθώς θα βρει απέναντί του έναν πραγματικό “μάστορα” της θέσης (Μέλι), ενώ η παρουσία των Γκος-Λο δίπλα στον Φρανσίσκο θα είναι καταλυτική, για να υποστηριχθεί ο σταρ της Ζαλγκίρις και να μείνει κοντά σε αυτό το beast mode που βλέπαμε φέτος τον Χειμώνα. Οι πιθανότητες σίγουρα δεν είναι με το μέρος τους, ωστόσο δεν έχουν τίποτα να χάσουν και γι’ αυτό πρέπει να θεωρούνται επικίνδυνοι.
Πιθανότητες: 90-10 για τη Φενέρ
Και κάπου εδώ φτάνουμε στο τέλος μας. Η postseason ξεκινά κι επίσημα σε λίγες ώρες. Θα είμαστε εδώ να σχολιάζουμε μέρα τη μέρα, παιχνίδι το παιχνίδι, ωστόσο ταμείο για όλους και για όλα, όταν φτάσουμε στο… τέλος του δρόμου.
Outsider
