Στο μπάσκετ ξεκάθαρα ο πρώτος που πληρώνει το μάρμαρο, όταν τα αποτελέσματα στραβώνουν, είναι ο προπονητής.
Η αποχώρηση του Λουκά Ζαρονικόλα από τον Σύλλα Αιδηψού, μετά από δυόμισι χρόνια και δύο ανόδους από την Α’ ΕΣΚΑΣΕ έως τη National League 1, φέρνει ξανά αυτή τη συζήτηση στην επιφάνεια.
Η κακή εκκίνηση στο πρωτάθλημα της National League 1 ήταν αρκετή για να σβήσουν αυτά τα χρόνια των επιτυχιών; Όχι βέβαια, αλλά.
Εμείς που είμαστε απέξω, εκτιμούμε ότι η προπονητική δεν μπορεί να κρίνεται αποκλειστικά και μόνο από τον πίνακα της βαθμολογίας. Η μνήμη και κυρίως το σχέδιο που αντέχει τις ήττες είναι αναγκαία. Γιατί, ναι μεν οι νίκες είναι αυτές που σε ανεβάζουν κατηγορία, αλλά ο τρόπος διαχείρισής τους αυτός που φανερώνει το μέταλλο της διάρκειας.
Το σκεπτικό της ομάδας
Κάποιος που θα διαβάσει τις πρώτες γραμμές, θα πει «κάτσε ρε φίλε. Θα κάνεις κουμάντο στην ομάδα;» και θα έχει και δίκιο. Εμείς απλά καταγράφουμε και δίνουμε τροφή για σκέψη και προβληματισμό, ενίοτε ρητορικό.
Από την άλλη πλευρά, ο Σύλλας Αιδηψού δεν βρίσκεται πλέον στην ίδια πραγματικότητα με εκείνη των δύο προηγούμενων ανόδων. Η National League 1 είναι μια απαιτητική κατηγορία, με μεγαλύτερη πίεση, αυξημένες αγωνιστικές απαιτήσεις και πολύ μικρότερα περιθώρια για παρατεταμένα αρνητικά σερί.
Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αμφισβητεί όσα πέτυχε ο προπονητής, ούτε ότι μηδενίζει την προσφορά του. Σημαίνει ότι επιλέγει να κρίνει τη συγκυρία με βάση τις σημερινές ανάγκες.
Το δύσκολο, λοιπόν, είναι να συνυπάρξουν δύο αλήθειες.
Ο coach Ζαρονικόλας αφήνει μια πορεία που δεν διαγράφεται από τρία αρνητικά αποτελέσματα, αλλά και ο Σύλλας έχει δικαίωμα να αναζητήσει ένα νέο αγωνιστικό ερέθισμα, εφόσον πιστεύει ότι αυτό εξυπηρετεί την επιβίωση και την ανταγωνιστικότητά του στη National League 1.
Σπύρος Κόγκας
