Όταν ο Παναθηναϊκός εκμεταλλευόταν τον αποκλεισμό των Ρώσων και έβγαζε από το συμβόλαιό του στην ΤΣΣΚΑ, τον Μάριους Γκριγκόνις, όλοι ενθουσιάστηκαν.
Η συνέχεια της χρονιάς και το ναυάγιο της ομάδας του Ράντονιτς πήρε στον βυθό και το πιο βαρύ συμβόλαιο του Παναθηναϊκού, που βρέθηκε στο επίκεντρο χλεύης ουκ ολίγες φορές στη σεζόν.
Ο Αταμάν αναλαμβάνει τον Παναθηναϊκό και εκτός των ρολίστων, Καλαϊτζάκη και Μαντζούκα, κρατάει στο ΟΑΚΑ έναν παίκτη που έδειχνε να ταιριάζει γάντι στο δικό του Playbook.
Την πρώτη χρονιά ο “Γκρίγκο” είναι χάρμα οφθαλμών, μέχρι να πάει λίγο πιο πίσω στο τέλος της σεζόν με την άνοδο του Παπαπέτρου. Ωστόσο ήταν μαζί με τους Λεσόρ, Μήτογλου, Γκραντ και Ναν ο πιο βασικός πυλώνας που σήκωσε την ομάδα, όταν αυτή ψαχνόταν, με φυσικά πιο σπουδαία του στιγμή το μεγαλύτερο ίσως σουτ των τελευταίων χρόνων για τον ΠΑΟ, αυτό της νίκης στο “πριγκιπάτο”.
Πέρυσι, ο αρχικός τραυματισμός από “Day to day” μετατράπηκε σε μηνιαίος, έπειτα σε “τρίμηνο και βλέπουμε” και τέλος σε “ο παίκτης μετά βίας μπορεί να περπατήσει”. Ο Γκριγκόνις πέρυσι έλειψε, τολμώ να πω, στον ίδιο βαθμό που έλειψε -και συνεχίζει να λείπει- ο Λεσόρ από την ομάδα του Αταμάν.
Φέτος φαίνεται να έχει ξεπεράσει τα προβλήματα, ωστόσο η πλήρης πολύμηνη αποχή από οποιαδήποτε δραστηριότητα φαίνεται να τον έχει πάει -πολλά- επίπεδα πίσω, ωστόσο ο κόσμος δεν ξεχνάει και σίγουρα δεν ξεγράφει, κάτι που καταλαβαίνει κανείς από το θερμότατο χειροκρότημα κάθε φορά που πατάει παρκέ.
Χθες, σε μια ονειρεμένη βραδιά για ολόκληρο τον οργανισμό, το παιχνίδι θα μπορούσε να είναι 101% επιτυχημένο, αν η μπάλα δεν του έπαιζε άσχημο παιχνίδι σε ένα -αδιάφορο μεν- αλλά πολύ δύσκολο σουτ στην εκπνοή.
Ο κόσμος φαινόταν πως ήταν έτοιμος να πανηγυρίσει περισσότερο από κάθε άλλο, το λιγότερο ουσιώδες καλάθι της βραδιάς, από άποψης σκορ, γιατί γνωρίζει, πόσο πολύ χρειάζεται ο συμπαθέστατος Λιθουανός μια καλή στιγμή, ώστε να αρχίσει την προσωπική του επιστροφή.
Και ναι, ο Παναθηναϊκός μέσα σε όλο αυτό το τρομερό οπλοστάσιο έχει μεγάλη ανάγκη τον καλό Γκριγκόνις, καθώς ο 31χρονος είναι ο μοναδικός κλασικός σουτέρ του ρόστερ (ναι, είναι και ο Ρογκαβόπουλος, ο οποίος ωστόσο δεν είναι παιγμένος σε παιχνίδια που κρίνουν… ζωές).
Ο χρόνος είναι υπέρ του, δεν χρειάζεται καμία πίεση για πιο… βίαιη προσαρμογή και σίγουρα τα πράγματα θα γίνουν τη στιγμή που πρέπει να γίνουν. Απλώς σκεφτείτε δίπλα σε αυτόν τον Σλούκα, αυτόν τον Ναν, αυτόν τον Γκραντ και τον Σορτς, που συνεχίζει ακόμα να εξερευνά μια πτυχή του εαυτού του, που μάλλον ούτε ο ίδιος γνώριζε ότι υπάρχει, τον παλιό καλό Μάριους Γκριγκόνις, που κάνει πάντα αυτό που θα ωφελήσει στο μέγιστο την ομάδα του και που αποτελεί μόνιμα μια… θανάσιμη απειλή από την περιφέρεια για την αντίπαλη άμυνα.
Loading…
