Φτάνει λοιπόν αυτή η εποχή του χρόνου, που τα το καλοκαίρι φεύγει, οι ζέστες πέφτουν, τα πράγματα αρχίζουν να σοβαρεύουν και το καταθλιπτικό mood κάνει κατακλύζει σταδιακά την ατμόσφαιρα, αφήνοντας όμως υποσχέσεις για έντονες συγκινήσεις και μοναδικές ανατροπές.
Και όταν μιλάμε για μπάσκετ, συγκινήσεις και ανατροπές, δεν γίνεται να μη μιλάμε για Ευρωλίγκα. Τα Power Rankings της σελίδας μας είναι εδώ και φέτος, πάντα με τολμηρές προβλέψεις, χωρίς πατητούρες και χωρίς στερεότυπα και κολλήματα. Υπενθυμίζουμε, ότι Power Ranking σημαίνει, η δυναμική της ομάδας όπως τη βλέπουμε σήμερα, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, όχι πρόβλεψει με φθίνουσα ή αύξουσα πορεία για την καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης που τον Μάιο θα κατακτήσει την κούπα, οπότε… take it easy. Η κατάσταση έχει ως εξής:
1) Ντουμπάι
Με ηγέτη έναν προπονητή, που ξέρει όσο λίγοι να παίρνει νίκες και να οδηγεί τις ομάδες του στα ψηλά στρώματα, χωρίς τη μεγάλη πίεση του κόσμου και με παχύ πορτοφόλι στην αγορά ανά πάσα στιγμή, η Ντουμπάι δικαίως τοποθετείται στην πρώτη θέση. Η πολυσυζητημένη υπόθεση του Ουόκαπ έκλεισε θετικά για τους Ανατολίτες και η ομάδα έχει πλέον τεράστιο βάθος σε ποιότητα, ποσότητα και χαρακτηριστικά σε κάθε θέση.
“Θα θέλουν 10 μπάλες” θα πει κανείς. Οκ, θα πω εγώ. Ο Τσάβι Πασκουάλ είναι ο καλύτερος προπονητής της Ευρώπης στο να σχεδιάζει με ισορροπία το παιχνίδι του, τόσο στο ροτέισον με τους χρόνους, όσο και στους ρόλους και στις εκτελέσεις. Θυμηθείτε, όσοι βλέπετε μπάσκετ και όχι μόνο Ευρωλίγκα (ή την ομάδα σας τέλος πάντων), πόσο ώριμα και σοφά διαχειρίστηκε τον Μπέικον στη Ζενίτ, παίζοντας τον αρκετές φορές ως απειλή μακριά από την μπάλα, για να εκμεταλλευτεί μια άλλη συνθήκη στο παρκέ ή πώς τον πλαισίωνε, στις 1ον1 φάσεις του κυρίως από τον κεντρικό άξονα.
Σπουδαίο το φιτ των Ράιτ-Ουόκαπ στον άσο, μεταγραφάρα ο Οκομπό ως κόμπο γκαρντ, Πρέπελιτς ως off ball παίκτης στην περιφέρεια και Μπέρτανς ο αντίστοιχος στους ψηλούς, Μιντζ για πιο low profile περιπτώσεις που όμως θα διεκδικήσει τα λεπτά του, Κόντιτς για νεανική φρεσκάδα, Μούσα για τον κλασικό playmaking wing του Τσάβι και πολλά και διάφορα Forwards. Ο Μπέικον ως σκόρερ από τη θέση ‘3’ (με τη δυνατότηα να ανέβει ή να κατέβει στο 4 και το 2 αντίστοιχα), Άντερσον ως μέλος του κορμού και 3nD παρουσία, Μπλόσομγκεϊμ για σχήματα καμικάζι και πίεση σε όλο το γήπεδο ή άμυνα με αλλαγές, Τόκο για playmaking/score/προσωπικότητα, Πετρούσεφ ξεκάθαρα PF/C για το μπάσκετ του Τσάβι, όπως και ο Ντιακιτέ, ένα… δικό μας παιδί, που έκανε θραύση πέρυσι στο ντεμπούτο του στη διοργάνωση και τέλος, Καμπενγκέλε μακράν ο καλύτερος ψηλός της διοργάνωσης πέρυσι, δεν είχε κυριολεκτικά το παραμικρό ψεγάδι στο παιχνίδι του.
Ο Καταλανός τεχνικός έχει να διαχειριστεί πολλές διαφορετικές και ιδιαίτερες προσωπικότητες, όμως όσο μια ομάδα κερδίζει -και θεωρώ βέβαιο ότι θα το κάνει- τα πάντα είναι καλά. Ξεκινάει με ντέρμπι με τη Ρεάλ, με την οποία έχει μια πολύ ιδιαίτερη παράδοση και πιστεύω ότι με το καλημέρα η ομάδα από το Ντουμπάι θα δείξει τα δόντια της.
2) Ζαλγκίρις Κάουνας
Δεύτερη σεζόν που το πρότζεκτ του Τόμας Μασιούλις τρέχει στο Κάουνας, με νέα πρόσωπα, δυνατή έδρα και φυσικά το… big boss της φετινής διοργάνωσης, Γιόνας Βαλαντσιούνας. Η Ζαλγκίρις με μια πρώτη ματιά φαίνεται να διαθέτει ό,τι χρειάζεται μια ομάδα για να κάνει πρωταθλητισμό: Έναν dominant ψηλό, φρέσκα πρόσωπα (Τουμπέλις), παίκτες εργάτες (Μπουτκέβιτσιους, Μπλάζεβιτς, Σλέβα, Γκιεντράιτις, Ουλάνοβας), γηγενές στοιχείο, snipers (Γκρίγκο), παίκτες ρόλων (Μπλάζεβιτς, Σίρβιντις, Εχιόγκου), scoring περιφερειακούς (Έντουαρντς, Μπράουν), έμπειρα και παιγμένα guards (Γκος, Λο, Λι), ικανό προπονητικό επιτελείο, δυνατή έδρα, χημεία και παίκτες που έχουν κερδίσει (Γκος, Γκρίγκο) και αυτό μπορούν να το μεταλαμπαδεύσουν και στους άλλους. Η βασική της 5άδα δείχνει πολύ δυνατή, αν και η συνύπαρξη των Έντουαρτς-Βαλαντσιούνας γεννά κάποια ερωτηματικά ως προς την κατανομή επιθέσεων αλλά και την αμυντική παρουσία, πολλώ δεν μάλλον όταν τα δυνατά μυαλά της διοργάνωσης τους αναμειγνύουν σε προσωπικές συνεργασίες στα μετόπισθεν.
Θεωρώ, ότι η περσινή εξαιρετική δουλειά του Μασιούλις στην άμυνα (116.3 DRAT – 6η στη διοργάνωση, TS αντιπάλου 57,4% – 4η καλύτερη συγκομοιδή, 1,5 AST/TO Ratio – 4η στη διοργάνωση) θα συνεχιστεί και φέτος, αν και ίσως χρειαστούν κάποιες αναπροσαρμογές. Ωστόσο το ταλέντο στο Κάουνας φέτος είναι τεράστιο, όπως επίσης και το αθλητικό στοιχείο. Η Ζαλγκίρις έχει στο δυναμικό της το μακράν μεγαλύτερο όνομα στη λίγκα και έναν παίκτη ο οποίος κάθε φορά που βρίσκεται στο παρκέ θα ορίζει τους συσχετισμούς και τις ισορροπίες. Δίπλα του ο εξαιρετικός 24χρονος Αζουόλας Τουμπέλις που πραγματοποίησε εξαιρετική Rookie season και στην περιφέρεια παίκτες με σωστή παιδεία, ικανοί να αμυνθούν, να δημιουργήσουν και να σκοράρουν.
Νομίζω ότι η παρουσία τους πέρυσι στα Play-offs της διοργάνωσης (χωρίς συμμετοχή στα Play-in) μόνο τυχαία δεν ήταν και φέτος με το ρόστερ αναβαθμισμένο, έστω και χωρίς τον Φρανσίσκο, η σεζόν μπορεί να κυλήσει πολύ πιο καλά για τους Λιθουανούς που παραδοσιακά εμφανίζονται ομάδα-κόσμος-διοίκηση σαν ένα ενιαίο σύνολο που όταν βρει ρυθμό μπορεί να αντιμετωπίσει τον οποιονδήποτε.
3) Ολυμπιακός
Ο πρωταθλητής Ολυμπιακός πρόσθεσε στο ρόστερ του, έναν παίκτη που κάθε φορά που αναφέρεται το όνομά του, σκάμε ένα μικρό χαμόγελο, για την αποκάλυψή μας το 2023 για την περίπτωσή του και ο οποίος πέρυσι ήταν η μεγάλη αποκάλυψη της σεζόν και τον Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ, που στα 33 του δείχνει ακόμα φρέσκος και γεμάτος κίνητρο. Ο Εντιαγέ είναι solid κίνηση, όσο κι αν ξενίζει σε μερικούς και προσφέρει μια ασφάλεια/ησυχία, ώστε να περιμένεις “την καλή” τον χειμώνα.
Ομολογώ ότι δεν μου άρεσε η φυγή κάποιων σημαντικών παικτών, αν και θα μου πείτε ότι προ διετίας μιλούσαμε για ένα υποχρεωτικό λίφτινγκ στον Πειραιά. Το λίφτινγκ έγινε φέτος αλλά κάπως… απότομα, καθώς ακόμα και οι ΜακΚίσικ Λαρεντζάκης ή ο απών πέρυσι Φαλ, ήταν παίκτες πάνω στους οποίους χτίστηκε το σημερινό αποτέλεσμα. Κύριος εκφραστής δε του εν λόγω στυλ παιχνιδιού ο Τόμας Ουόκαπ, η υπόθεση του οποίου γενικά “χτύπησε” άσχημα. Στην εξίσωση το θολό τοπίο της περίπτωσης Ντόρσεϊ και η αμφιβολία για το εάν μετά την απόλυτη καταξίωση οι Φουρνιέ-Μιλουτίνοφ μπορούν να επαναλάβουν μια αντίστοιχη σεζόν φέτος σε όρους συνέπειας-αποτελεσματικότητας.
Ναι, ο Ολυμπιακός έχει πράγματα που πρέπει να δουλέψει, καθώς στη motion και multi cutting επίθεσή του προσθέτει δυο Leading Guards με δυναμικό προφίλ που παίζουν κυρίως με την μπάλα, ναι ο Ουόκαπ θα λείψει τόσο ως χαρακτηριστικά, όσο και ως φυσική παρουσία και σίγουρα το γεγονός ότι η ομάδα δεν θα παίξει στο ΣΕΦ θα είναι λεπτομέρειες που θα κρίνουν πολλά. Το ταλέντο ωστόσο στον Πειραιά, καθώς και η προπονητή ικανότητα του Γιώργου Μπαρτζώκα, που φέτος έχει το συναίσθημα “I got through”, αφού κατέκτησε τον μεγάλο στόχο και τώρα “παίζει” χωρίς το μεγάλο άγχος είναι τέτοια που εγγυώνται νίκες και παρουσία ή τουλάχιστον επαφή με τα υψηλά στρώματα που την άνοιξη μετράνε διπλά και τριπλά, οδηγώντας σε στο τέλος του δρόμου.
Ο Ολυμπιακός θα στηριχθεί και πάλι στον καλύτερο παίκτη της Ευρώπης στα δύσκολα, τον Σάσα Βεζένκοφ, θα έχει από το ξεκίνημα της σεζόν τον Τάιρικ Τζόουνς (πολύ σημαντικό) και τον Κόρι Τζόζεφ, στον οποίο αξίζει ένα μεγάλο credit για την καλοκαιρινή του δουλειά, σε αναβαθμισμένο ρόλο. Η παρουσία του Μοντέρο ως off-drible scorer μπορεί να δημιουργήσει πολλούς χώρους στους Φουρνιέ-Βεζένκοφ, ωστόσο ο κόουτς οφείλει να βρει τρόπο να κρατήσει και τον Δομινικανό σε υψηλά παραγωγικά στάνταρ για να μπορέσει σταδιακά στη σεζόν να πλησιάσει ή και να ξεπεράσει το περσινό beast mode στο οποίο βρέθηκε από τον Φλεβάρη και μετά. Επίσης θα πρέπει να βρει τρόπο να διατηρήσει το κίνητρο και την πείνα σε μια ομάδα που πέρυσι πραγματοποίησε ένα μεγάλο όνειρο με τον πιο ιδανικό τρόπο.
4) Παναθηναϊκός
Νέο ξεκίνημα για τους πράσινους με τον εμβληματικό Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον πάγκο τους και δίπλα του εξίσου θρυλικές μορφές της ομάδας, που μπορούν να απορροφήσουν ΚΑΘΕ πιθανό κραδασμό (Διαμαντίδης, Αλβέρτης, Μπατίστ). Ονειρικό καλοκαίρι για τους φίλους του Παναθηναϊκού, που βρήκαν τη δική τους χρονοκάψουλα για τα 00’s και σε συνδυασμό με την παρέλαση αστέρων που θα περνάει φέτος στο ΟΑΚΑ, δημιουργούνται φιλοδοξίες για νέες ένδοξες στιγμές.
Και σίγουρα ο Παναθηναϊκός μπορεί να γράψει τέτοιες φέτος, αρκεί να μείνει προσηλωμένος στους στόχους του, είτε η κατάσταση είναι η ιδανική είτε όχι. Τα προβλήματα ήδη ξεκίνησαν με τα δυο πιο βαριά συμβόλαια της ομάδας, Ναν και Χέιζ, να μπάινουν από νωρίς στα πιτς χειρουργημένοι, τον Φαλ και τον Ρογκαβόπουλο να χάνουν έδαφος σε ένα πολύ κρίσιμο σημείο και τον Σλούκα ακόμα να… ψάχνεται.
Το βάθος του φετινού ρόστερ ωστόσο εξασφαλίζει ακόμα και σε μια τέτοια κατάσταση (μιλάμε για μια καραμπινάτη βασική 5άδα τραυματιών) ηρεμία και άνεση κινήσεων. Στον Παναθηναϊκό υπάρχουν αρκετοί σπουδαίοι αμυντικοί (Γκραντ, Μπάντιο, Μπόνγκα, Χουάντσο, Πάνος), σπουδαίοι individual scorers (Φρανσίσκο, Γιαμπουσέλ, Λεσόρ), πολυθεσίτες, έμπειροι παίκτες που έχουν κατακτήσει την κορυφή και φυσικά ο κορυφαίος προπονητής στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Το παιχνίδι του Ζοτς είναι ιδιαίτερο και σύνθετο. Από τις πρώτες μέρες, όπου το ατομικό ταλέντο θα πρέπει να “μιλήσει” μέχρι τον Απρίλιο και την πλήρη κατάκτηση του Total BasketBall βασισμένο στη Read n’ React φιλοσοφία που πρεσβεύουν οι πρωταθλήτριες ομάδες του Ομπράντοβιτς, ο δρόμος θα είναι ανηφορικός και δύσβατος, ωστόσο η διαδρομή θα πρέπει να κάνει τους πάντες πιο σοφούς, ώστε να κάνουν ένα βήμα πίσω για το καλό του συνόλου.
Ερωτηματικό η κατάσταση των δυο Γάλλων στη θέση ‘5’, ερωτηματικό το πού ακριβώς θα παίξει ο Γιαμπουσέλ, ερωτηματικό το πού θα χρησιμοποιηθεί περισσότερο ο Χέιζ, ερωτηματικό και το πώς θα ανταποκριθεί ο Ναν σε έναν ρόλο ενδεχομένως αρκετά διαφορετικό από αυτόν που παίζει τα τελευταία τρία (καθόλου λίγα) χρόνια.
Γενικά ο φετινός ΠΑΟ αναμένεται να έχει ως βαρύ σασί την άμυνά του, καθώς η προσωπικότητα ορισμένων παικτών στα μετόπισθεν (Χέιζ, Γκραντ), καθώς και το μήκος του ως ομάδα, φαίνεται ότι η ομάδα θα είναι σε θέση να κάνει τον αντίπαλο να ασφυκτιά στο παρκέ. Μια τριάδα στις θέσεις 2-3-4 ας πούμε με Μπάντιο/Γκραντ, Μπόνγκα και Χουάντσο φαντάζει σούπερ. Φυσικά και ο Παναθηναϊκός έχει ό,τι χρειάζεται για να κατακτήσει την κορυφή, ωστόσο θέλει δουλειά, υπομονή και… γερό στομάχι.
5) Ρεάλ Μαδρίτης
Ακόμα μια ομάδα με πολύ γεμάτο ρόστερ σε κάθε θέση. Ο Πέδρο Μαρτίνεζ που βρέθηκε, όχι αδικαιολόγητα, στο στόχαστρο κριτικής σε ολόκληρη την Ισπανία ετοιμάζει και δείχνει από τα φιλικά ότι η “βασίλισσα” φέτος θα πατήσει το γκάζι και θα ψάξει περισσότερο το υψηλό τέμπο και το outscore του αντιπάλου. Έχει τους παίκτες, έχει και τη χημεία για να το κάνει. Το δίδυμο των Καμπάτσο-Ταβάρες θα είναι και φέτος ο βασικός άξονας της επιθετικής φιλοσοφίας της ομάδας, με τον Καμπαρό να δίνει αρκετό από το προσωπικό σκορ που χάνει η ομάδα από τον Χεζόνια και τον Γιάντουνεν να εγγυάται κάποια καλά αμυντικά λεπτά από τη θέση ΄4΄, την οποία μάλλον θα έχει ως βασικός ο Οκέκε, που πέρυσι είχε σκαμπανεβάσματα αλλά έδειξε σπουδαία προσήλωση και προσαρμοστικότητα στα μεγάλα ματς, κάτι που μέτρησε.
Ο Φελίζ ως facilitator είναι “ασφάλεια” για τους Μαδριλένους, οι οποίοι περιμένουν από τον Μαλεντόν το βήμα παραπάνω φέτος (μπορεί να το κάνει σε ένα γρήγορο μπάσκετ με αρχές, όπως αυτό που πρεσβεύει ο Μαρτίνεζ), ενώ υπάρχουν οι proven, Αμπάλντε-Ντεκ και οι ελπιδοφόροι Πρότσιντα και Σούλγκα, οι οποίοι παίζουν με την ελπίδα να “βγουν” ως νέοι πρωταγωνιστές.
Ψιλοπερίεργα τα πράγματα στη Front Line με τον Γκαρούμπα στα πιτς, τον Ταβάρες βασικό πυλώνα και τους Ντάμιαν Τζόουνς (έπαιξε τα τελευταία δυο χρόνια στα 30-31 του στην Κίνα, ενώ στο ΝΒΑ ήταν παγκίτης) και Ολιβιέ Σαρ να εγγυώνται αξιόπιστο μακρινό σουτ, αλλά να έχουν επίσης μηδενικά χιλιόμετρα από τη διοργάνωση και αμφίβολο κίνητρο και fit στο συγκεκριμένο μπάσκετ. Θυμίζουμε ότι ο Τζόουνς βρίσκεται στα 31 του και ο Σαρ στα 27 του. Δεν τους πήραν τα χρόνια, όμως έχουν κάποια μεγάλα κενά στο βιογραφικό τους και αυτό -εμένα προσωπικά- με βάζει σε σκέψεις.
6) Φενέρμπαχτσε
Να πω την αλήθεια μου, δεν μου αρέσει φέτος το εγχείρημα της Φενέρ. Και εξηγούμαι: Η ομάδα πέρυσι είχε ένα πρόβλημα στο scoring, οπότε ο κόουτς Σάρας θέλησε να προσθέσει ποιότητα. Δεκτό.
Έφερε λοιπόν τον σε εμφανή πτώση τα τελευταία χρόνια, Λάρκιν. Τούρκικο διαβατήριο, σπουδαία προσωπικότητα, οκ. Έφερε τον Σάβον Σιλντς στα 33 του. Χμμμμ, περίεργη κίνηση, σίγουρα ταλαντούχος παίκτης αλλά αμφίβολη προσωπικότητα για να σε κουβαλήσει στα δύσκολα, μπορεί ωστόσο σίγουρα να σου κερδίσει παιχνίδια. Προσθέτει όμως και τον SF/PF Κλάιμπερν, που στα 36 του μοιάζει πια αρκετά ξεπερασμένος (έχει βέβαια την εμπειρία του πρωταθλητισμού). Έχει τον Χόρτον-Τάκερ που είναι σκόρερ, προσθέτει και το “δικό μας” παιδί (ούτε ο Αρτέμης κι ο Ευθύμης να ήμασταν), Τζούζανγκ στη θέση του Μπιμπέροβιτς που την έκανε για Αμερική. Και όλα αυτά ενώ ο Ουέιντ Μπόλντουιν συνεχίζει να βρίσκεται στην Πόλη, με τον εξισορροπιστή Χολ να επιστρέφει στο Μιλάνο και τον -στην καλύτερη- limited shooter, Φόρεστ, ο οποίος παίζει κυρίως on-ball, να μπαίνει στον ρόλο του.
Δεν μου άρεσε επίσης η αντικατάσταση του Κόλσον με τον Κι, τον οποίο εκτιμώ ως παίκτη ρόλων αλλά σίγουρα όχι ως starter (προσωπική άποψη πάντα), όπως επίσης και το δίδυμο των ψηλών, Σίλβα και Μπίνγκαμ, που έχει αρκετά μειονεκτήματα (θετικότατη η παρουσία του Σανλί για διάφορους λόγους). Ο Μέλι στα 35 του θα κληθεί να κάνει ξανά διπλοβάρδιες, ενώ η κατάσταση του Μπιτίμ (πέρυσι έδειξε σημάδια ανόδου) μπορεί να αποτελέσει κλειδί για την άμυνα της Φενέρ, η οποία επιχειρεί ένα πολύ παράτολμο πρότζεκτ, να αλλάξει “τσιπάκι” από μια μηχανή άμυνας σε μια ομάδα γεμάτη σκόρερ και ποιότητα.
Έχει ενδιαφέρον, όπως φυσικά και αμφιβολίες. Νομίζω ότι ο Σάρας μέσα στη σεζόν θα οδηγηθεί σε μια αλλαγή -μάλλον αφαίρεση- στο ρόστερ ή τουλάχιστον θα αποτραβήξει έναν από τους βετεράνους σκόρερ του από το κυρίως ροτέισον.
7) Χάποελ Τελ Αβίβ
Μια ακόμα ομάδα με προπονητή της ελίτ, η Χάποελ Τελ Αβίβ, ετοιμάζεται για μια σεζόν με απαιτήσεις και πολλά αινίγματα να λύσει. Πολύ καλή προσθήκη ο ποιοτικός βετεράνος πια ΛεΝτέι δίπλα στην “ντουλάπα” Ουέινραϊτ, οκ το δίδυμο των Οτούρου-Οντιάσε, συν τον Καμπόκλο που επιστρέφει, προσθήκη βάθους ο Τζέικομπ Τόπιν και τώρα πάμε στην περιφέρεια, όπου ο συνωστισμός είναι αρκετά μεγάλος.
Ο Μίσιτς παραμένει ο leader, όμως η περσινή εικόνα χτύπησε καμπανάκι και για την ομάδα και για τον παίκτη (τον περιμένω καλύτερο φέτος, αν έχει εγωισμό), ενώ ο all-around παικταράς Ελάιτζα Μπράιαντ θα είναι και φέτος ο ακρογωνιαίος λίθος αυτού του συνόλου. Ο σκόρερ Μπλέικνι παρέμεινε, ο Κάρινγκτον αποκτήθηκε περισσότερο για το διαβατήριο, ο Γιούτζιν Τζέρμαν, αν και παίζει τα τελευταία χρόνια στην Κίνα, έχει φυσικά ποιότητα και μάλλον αποκτάται σε περίπτωση που ο Μίσιτς συνεχίσει στη νιρβάνα του, ενώ ως ανάλογη ασφάλεια με μεγάλη εμπειρία από το συγκεκριμένο μπάσκετ προστίθεται ο βετεράνος Σατοράνσκι, που πέρυσι έκανε δημόσια παράπονα για τον πολύ αυξημένο ρόλο που είχε και στον οποίο το κορμί του δεν μπορούσε να ανταποκριθεί.
Τέλος ο Αμίρ Κόφι, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα προσθήκη στους wings, καθώς η ενέργειά του και το παιχνίδι του με και χωρίς την μπάλα μπορούν να κολλήσουν άρτια δίπλα στον Ελάιτζα ως δίδυμο στους wings, προσφέροντας στον κόουτς Ιτούδη, έναν ακόμα defensive stopper, έναν ακόμα δημιουργό από τις πλάγιες θέσεις και μια απειλή στο ανοιχτό γήπεδο.
Η έδρα θα είναι και φέτος το μεγάλο ζήτημα για τις ομάδες του Ισραήλ, οι οποίες -θα το δούμε αμέσως πιο κάτω- φέτος θα είναι αρκετά δυνατές, στοχεύοντας, αν όχι ψηλά, σίγουρα πιο ψηλά από πέρυσι.
8) Μακάμπι Τελ Αβίβ
Νέα χρονιά με τον Όντεντ Κάτας στο τιμόνι, αυτή τη φορά με πολύ πιο ενισχυμένο ρόστερ, το οποίο ελπίζουμε να μη δούμε να διαλύεται σιγά σιγά μέσα στη σεζόν. Τα πρώτα καμπανάκια πάντως δεν είναι θετικά, με τον κορυφαίο παίκτη πέρυσι, Σόρκιν, να κάνει δημόσια παράπονα για τον μισθό του.
Η Μακάμπι είδε πέρυσι τον Τζίμι Κλαρκ να μπαίνει δυναμικά στον ρόλο του, ενώ κόλλησε δίπλα του τον quarterback, Κίτον Ουάλας (ωραίος για αυτό τον ρόλο, όχι όμως για το πρήξιμο που φάγαμε το καλοκαίρι), με τον Μαντάρ να είναι μια σούπερ προσθήκη και ως Ισραηλινός, αλλά τα τελευταία νέα από το μέτωπο να μην είναι θετικά. Ο Λούντμπεργκ συνεχίζει (όπως και ο εμβληματικός ΝτιΜπαρτολομέο) ως ο volume scorer της περιφέρειας, ενώ τα δυνατά χαρτιά της ομάδας βρίσκονται στα Forwards.
Μπρισέτ, εξαιρετικός πέρυσι σε ρόλο 3nD, o Κόλσον επιστρέφει -μετά βαΐων και κλάδων στο αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ- για να παίξει ξανά το σπουδαίο μπάσκετ που έπαιξε στη Rookie season του υπό τον Κάτας, ο Ρέιμαν είναι ένας οκ παγκίτης και οι Χορντ-Λιφ στις θέσεις ‘4’ και ‘4-5’ είναι σπουδαίες περιπτώσεις. Κανείς εκ των δυο δεν δίνει αξιόπιστο μακρινό σουτ, ωστόσο ο Χορντ είναι σούπερ αθλητής και switchable στην άμυνα, όντας αρκετά δραστήριος από τη ζώνη των 5 μέτρων και μέσα, ενώ ο Λιφ με τις αδυναμίες του στα μετόπισθεν έχει πολύ μπάσκετ μέσα του, παίζοντας έξυπνα τόσο με πρόσωπο όσο και με πλάτη και πασάροντας έξοχα από το high post, δημιουργώντας χώρους χαμηλά για τους συμπαίκτες του.
Ο Σόρκιν ως Center πλέον τα τελευταία χρόνια είναι ο ηγέτης του συνόλου. Σουτάρει αποτελεσματικά, παίρνει ριμπάουντ, τελειώνει φάσεις στατικά και σε κίνηση χαμηλά και αμυνέται καλά στο ζωγραφιστό. Ο Μπέικοτ πιθανόν να έχει -πολύ- καλύτερο πρόσωπο από αυτό που είδαμε στη Φενέρ, με την ικανότητά του στο σουτ να κολλάει καλά δίπλα σε Guards που θέλουν να επιτεθούν στο καλάθι, ενώ ο Τάις, που ναι μεν βρίσκεται σε πτώση, θα φέρει leadership και προσωπικότητα που θα βοηθήσει την ομάδα στις κρίσεις που ενδεχομένως να αντιμετωπίσει, ίσως και νωρίς.
Η Μακάμπι είναι δομημένη για να παίξει σε υψηλό ρυθμό, θα πιέσει σε όλο το γήπεδο για να χαλάσει τους αντίπαλους χρόνους και θα στηριχθεί πολύ στον 1ον1 παιχνίδι των περιφερειακών της σε συνδυασμό με την παρουσία των Κόλσον-Μπρισέτ που σουτάρουν αποτελεσματικά και το ντελικάτο παιχνίδι των ψηλών τους που μπορούν να σχηματίσουν 5-out διατάξεις με σχετική ασφάλεια.
9) Αναντολού Εφές
Ας δούμε τον Πάμπλο Λάσο με ένα σχετικά υψηλό μπάτζετ για πρώτη φορά μετά τη θητεία του στη Μαδρίτη. Η Εφές έχει κάπως φορτωμένο το ρόστερ της στην περιφέρεια, ενώ οι θέσεις των ψηλών δείχνουν κάπως… άσημες και αυτό είναι το μεγάλο της μειονέκτημα με μια πρώτη ανάγνωση.
Δεν κατάλαβα και πολύ την προσθήκη του Φατς Ράσελ, την ώρα που υπάρχει ο Τζέιμς και ο Λόιντ να πω την αλήθεια. Στραζέλ solid επιλογή, παίκτης που σταθερά βελτιώνεται και δεν φαίνεται να μπορεί άμεσα να μεταπηδήσει στην Αμερική. Στους wings οι Ντόζιερ και Κορντινιέ που έρχεται από τραυματισμό και είναι πολύ σημαντικός για το όλο οικοδόμημα, καθώς όταν είναι υγιής είναι μια πρώτη γραμμή άμυνας μόνος του. Shooting wing o Μάλκολμ σε ένα είδος ανανέωσης με τον κατά πολύ ξεπερασμένο πια Μπομπουά και πάνω του αναμένεται να τρέξει αρκετές Floppy δράσεις ο Βάσκος τεχνικός, όπως συνηθίζει με τέτοιους παίκτες.
Εναλλακτικό playmaking και μια αξιόπιστη πηγή σκορ ο Σάριτς, εργάτες οι Γιούστα-Γιλμάζ, ενώ ο Οσμανί συνεχίζει την ανοδική του πορεία, κουβαλώντας όμως τραυματισμό από τα προκριματικά της εθνικής του. Τέλος, ο Φερνάντο (τουλάχιστον μέτριος στη μέχρι στιγμής πορεία του στην Ευρωλίγκα), ο μονοδιάστατατος Τζόουνς και ο Παπαγιάννης που ακόμα είναι οφ, συνθέτουν μια τριάδα ψηλών που υπολείπεται σε αρκετούς τομείς πλην της αθλητικότητας. Περίμενα πραγματικά κάτι ακόμα από τον Λάσο εκεί.
Η Εφές θα πάει τόσο μακριά όσο τραβήξει το άστρο τυο 36άρη πια Τζέιμς, που ωστόσο δείχνει ακόμα φρέσκος. Παρ’ όλα αυτά το νέο του ξεκίνημα σε μια ομάδα που τα τελευταία χρόνια ψάχνεται και βάσει ρόστερ προβληματίζει, μόνο ελπιδοφόρο δεν μπορεί να είναι.
10) Βαλένθια
Θα μπορούσε σίγουρα να μπει και ψηλότερα, όμως με έναν τόσο άπειρο προπονητή και με την πλειοψηφία της ομάδας που πέρυσι έλαμψε να αποτελεί παρελθόν, το ξανασκεφτήκαμε.
Με τον “μεγάλο” Τι Τζέι Σορτς στο τιμόνι ο Ζάβιερ Άλπερτ φιλοδοξεί να διατηρήσει ένα τέμπο που θα κρατάει τους αντιπάλους στις μύτες των ποδιών τους και το κοινό της Ρόιγκ Αρίνα στην τσίτα. Δίπλα του μια “στρατιά” από γκαρντς (Κορμπαλάν, Καρδένιας, Μουρ, Πουέρτο και ο Σαν Σουπερί που μπορεί να κάνει το δικό του μπαμ) και ο Αρμόνι Μπρουκς ως ο floor spacer που θα δώσει στον πρώην πράσινο τα εκατοστά που θα χρειαστεί στα iso του από την περιφέρεια. Πολύ σημαντική η παραμονή του Τέιλορ, που θα είναι ξανά ο καταλύτης αυτής της ομάδας, με το πολύπλευρο παιχνίδι του, όπως επίσης και αυτή του δικού μας, Νέιτ Ρούβερς, που έρχεται για μια χρονιά στην οποία θα εγκατασταθεί στα καλά 4-5άρια της λίγκας.
Οσετκόφσκι ως βάθος σε όρους ποιότητας και γνώσης της ισπανικής πραγματικότητας (τρομερές σεζόν στη Μάλαγα), Ριβέρο κολλάει καλά ως screener/ passer δίπλα σε 1ον1 γκαρντς, Σακό-Σίμα “λίγοι” κατ’ εμέ για δίδυμο ψηλών σε αυτό το επίπεδο (θα παίξει πολύ ως 5 και ο Ρούβερς), ενώ η μεταγραφή του Μίροτιτς είναι υποτιμημένη και πέρασε στα ψιλά φρονώ, καθώς ο Μαυροβούνιος όσο και αν περνούν τα χρόνια, έχει απαράμιλλη ποιότητα.
Η Βαλένθια έχει ταλέντο, έχει συνοχή, έχει έδρα και στιβαρή διοίκηση, ωστόσο καλείται να χτίσει απ’ την αρχή σε μεγάλο βαθμό, με πολλά νέα πρόσωπα και φυσικά προπονητή, οπότε το πράγμα είναι λίγο… μετέωρο, νομίζω. Μεγάλη περιέργεια για την παρουσία του Σορτς, στον οποίο… κόπηκε η μαγκιά πέρυσι με τα τερτίπια του Αταμάν και καλείται πλέον να δείξει -έτι μια φορά- το μέταλλό του, σε μια ομάδα που ως ηγέτης πρεσβεύει το δικό του παιχνίδι. Μπορεί να κάνει ξανά τη θραύση της Παρί; Μπορεί λέμε εμείς. Μένει να το δούμε.
11) Αρμάνι Μιλάνο
Ένα ακόμα ταλαντούχο σύνολο στην Αρμάνι Μιλάνο, η οποία με τον Ποέτα πλέον στο τιμόνι (πολύ καλά δείγματα πέρυσι), φιλοδοξεί να μπει στη διεκδίκηση της post season μετά από χρόνια. Πολλά με προβληματίζουν ωστόσο και κυρίως το κομμάτι της άμυνας.
Σούπερ η επιστροφή Χολ, που θα είναι ο facilitator σε ένα ταλαντούχο back court με γηγενές στοιχείο και προσωπικότητες. Μπολμάρο ως το μεγάλο κορμί, Τόμπσον επιτέλους θα παίξει Ιταλία, Γκούντουριτς πάντα ποιοτικός, ο δικός μας Κόουλ ως μια σωστή κίνηση από την εγχώρια αγορά και Τονούτ-Φλακαντόρι για συμπλήρωμα.
Στη θέση του Μπρουκς ως ο shooting wing o Γκάρισον Μάθιους που φαίνεται να μπορεί να σταδιοδρομήσει στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, καθώς έχει παιχνίδι με και χωρίς την μπάλα και είναι οκ αμυντικός, ενώ παίζει πολύ καλά γύρω από τα σκριν. Ο Άλεκ Πίτερς έρχεται για μεγάλη χρονιά ως -μετά από τα χρόνια της Μπασκόνια και μια σεζόν εν τη ελλείψει του Σάσα στον Πειραιά- ο βασικός PF ομάδας Ευρωλίγκας, με τους Ρίτσι και Μπέρνελ από πίσω να φροντίζουν για την απαραίτητη σκληράδα και αθλητικότητα που χρειάζεται.
Κάπως… σοφτ νομίζω η γραμμή των ψηλών με Μπούκερ και Ράιτ. Ταλαντούχα μεν, σοφτ δε. Αμφιβάλλω αν το ζωγραφιστό του Ποέτα φέτος θα αποτελέσει έστω μια φορά άβατο για τον αντίπαλο, ενώ και η πρώτη γραμμή άμυνας δεν φαίνεται να μπορεί να δώσει… αβέρτα στοπς, αφού πλην του Χολ οι υπόλοιποι παίκτες θα έχουν προβλήματα στις ball screen άμυνες.
Το ταλέντο ωστόσο υπάρχει, όπως και οι προσωικότητες και αυτά είναι από μόνα τους εχέγγυα αρκετά, ώστε σε συνδυασμό με σωστή δουλειά να σε πάνε μπροστά. Ως ένα σημείο πιθανόν, αλλά μπροστά.
12) Παρτιζάν
Μιλήσαμε εκτενώς το καλοκαίρι. Αρκετά καλή ομάδα φέτος η Παρτιζάν, που ίσως θέλει έναν ακόμα παίκτη στο ‘4’. Σούπερ η περιφερειακή γραμμή με τον Κάρλικ Τζόουνς ως ηγέτη, τον βιρτουόζο Βιλντόζα δίπλα, το “σκυλί” Παγιόλα, τον σκόρερ Ίθαν Τόμπσον (έχει πλούσιο ρεπερτόριο και καλό φυσικό πακέτο, μπορεί να κάνει καλά νούμερα επιθετικά) και τον αρχηγό Βάνια Μαρίνκοβιτς που θα χάσει μάλλον το πρώτο στάδιο της σεζόν. Περίεργη η προσθήκη του Άλμαν, ενός limited παίκτη που προσωπικά ποτέ δεν ζήλεψα, ίσως να χρειαζόταν ένας ακόμα καλός δημιουργικά άσος πίσω από τον Τζόουνς και όχι ένας παίκτης που κοιτάει πρωτίστως το καλάθι, όπως ο νατουραλιζέ Μαυροβούνιος.
Βαρόμετρο αναμένεται ο Λαμάρ Στίβενς που πέρυσι δεν έδειξε σε μεγάλο βαθμό το ταλέντο του στο Παρίσι (γιατί… Χίφι) και φέτος αναμένεται να βρει χώρο και χρόνο, ώστε να παράγει. Νάκιτς, Λάκιτς, Ντανίλοβιτς και Τανάσκοβιτς τα νέα… Σερβάκια που θα βγουν σταδιακά μπροστά και Ουίλις ως ο μοναδικός καθαρός PF σε μια ομάδα που φαίνεται αρκετά σκληρή και με τον “Ινδιάνο” πρώην παίκτη της Εφές μπορεί να γίνει ακόμα σκληρότερη.
Στα ίδια πλαίσια σκληράδας και οι Γιεκίρι-Χέιζ ως 5άρια, παίκτες που δεν ζητάνε μπάλες και δουλεύουν με μεγάλο ζήλο στις μικρές λεπτομέρειες που χτίζουν ομάδες με χαρακτήρα. Παράλληλα έχουν κάποιες υποτιμημένες αρετές στο παιχνίδι τους (η πάσα του Γιεκίρι, το σουτάκι του Χέιζ), είναι καλοί finishers και σούπερ αμυντικοί, ενώ ο Λοβέρν (από πότε είναι αυτή η εφημερίδα;) επιστρέφει στο “σπίτι” του για τον επίλογο της καριέρας του.
Πέρυσι ο Πεναρόγια μάζεψε ό,τι μαζευόταν και συσπείρωσε σε σημαντικό βαθμό την ομάδα που είχε χωριστεί σε στρατόπεδα και πραγματικά έμοιαζε με καζάνι που έβραζε με τα εσωτερικά της προβλήματα να βγαίνουν για τα καλά στην επιφάνεια. Φέτος οφείλει να δείξει συνέχεια.
13) Ερυθρός Αστέρας
Θα είναι φέτος η χρονιά που ο Αστέρας θα μπει στην 8άδα; Αιώνιο ερώτημα που… τρεντάρει παντού τα τελευταία χρόνια τέτοιες μέρες. Καλή ομάδα γενικά από τον Ιμπόν Ναβάρο (τον εκτιμώ αφάνταστα), ωστόσο με αυτή τη γραμμή ψηλών, είναι σαν να φοράς παντελόνι κυριλέ, σακάκι και… σαγιονάρα.
Η γραμμή των περιφερειακών έχει αρκετό ενδιαφέρον και νόημα, καθώς δίπλα στον σούπερ πέρυσι Μπάτλερ, μπήκε ο απόλυτος ελβετικός σουγιάς, Ουίλερ-Μπαμπ, ο σουτέρ Κράμερ, ο βετεράνος πια Κρις Τζόουνς (που φτάσαμε να παίρνει τετραψήφιες συμβολαιάρες ο συγκεκριμένος – ποτέ δεν τον εκτίμησα) και ο Κάρτερ που επιστρέφει μετά το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε και έχει συνυπάρξει με επιτυχία στη Μάλαγα με τον κόουτς Ναβάρο.
Η τριάδα των Νιγηριανών Νουόρα, Μονέκε και Οτζελέγιε στα Forwards θα είναι ξανά η δύναμη πυρρός της ομάδας, κυρίως οι δυο πρώτοι, με τη μεγάλη ικανότητά τους στο σκορ να είναι και φέτος το βαρύ σασί μιας ομάδας που ίσως χρειαστεί πολλές φορές προσωπικές εμπνεύσεις για να ξεκολλήσει το κάρο από τη λάσπη.
Και πάμε στους ψηλούς. Ο Μότλεϊ η καριέρα του οποίου πήρε μια τροπή που ποτέ δεν περίμενα, καθώς δεν έχει φανεί ξεκάθαρα σε αυτό το επίπεδο, σε τι ακριβώς ο συγκεκριμένος παίκτης θεωρείται δυνατός (έχει λίγο από όλα, αλλά τίποτα σε ελίτ επίπεδο) θα είναι μάλλον ο πρώτος ψηλός της ομάδας, ενώ από πίσω οι Μπόλντουιν και Εζούντου δίνουν μακρινό σουτ και rebounding/finishing. Μένει να φανεί το επίπεδο στο οποίο θα κινηθούν. Θετικό το ότι η φετινή σεζόν δεν ξεκινάει για τους ίδιους με τις περγαμηνές που ξεκινούσαν τις τελευταίες δυο τρεις χρονιές, θετικό επίσης ότι πέρυσι έφαγαν πολλά “χαστούκια”. Στα φιλικά πάντως δεν έθελξαν.
14) Μπασκόνια
Εδώ μπορούμε να μιλάμε για ώρες, αφού στη μέση υπάρχει… έρωτας. Δεν καταλαβαίνω γιατί η πλειοψηφία βάζει τόσο χαμηλά μια ομάδα που πέρυσι πήρε το κύπελλο Ισπανίας και έχασε ΠΟΛΛΆ ματς στην Ευρωλίγκα στην crunch time.
Η άλλη όψη του νομίσματος βέβαια λέει οτι -ίσως και χωρίς ιδιαίτερο λόγο- ο Πάολο Γκαλμπιάτι ανακάτεψε αρκετά την τράπουλα, ειδικά στην περιφέρεια. Πιθανώς ένας εκ των Λόουσον-Ντουάρτε, που είναι ικανοί σκόρερ, να περιττεύει (μην ξεχνάμε τον Χάουαρντ), ίσως με τους Σίμονς (παίρνει βασικό ρόλο), Σπανιόλο και τη μεταγραφή του Μπόου (σούπερ στην άμυνα θα γίνει ο αγαπημένος της εξέδρας), ο Στιούαρτ να μην ήταν τόσο απαραίτητος.
Ταυτόχρονα οι SF/PF Σεντεκέρσκις-Κιούρουκς δημιουργούν χώρο για το επόμενο μεγάλο αστέρι αυτής της ομάδας, τον Στεφάν Γιοκσίμοβιτς, που από φέτος μπορεί να κάνει αισθητό το όνομά του στον παγκόσμιο χάρτη, ενώ ο Φρισχ συνεχίζει ως ο shooting F της ομάδας. Εξαιρετικό στα μάτια μου το φιτ των ψηλών, Φαρίντ και Λεν, ας δούμε πώς θα ρολάρει και να σημειώσω ότι περιμένω πολλά, κυρίως από άποψης εγωισμού από τον Ουκρανό.
Η Μπασκόνια θα τρέξει, θα παλέψει, θα προσπαθήσει να σηκώσει στο πόδι τη “Φερνάντο Μπουέσα Αρένα” και θα βγάλει νέα λαβράκια στην αγορά. Αν καταφέρει στη δεύτερη χρονιά του ο Γκαλμπιάτι να μάθει αυτή την ομάδα να κερδίζει κλειστά παιχνίδια, θα είναι ένα τεράστιο όφελος-παρακαταθήκη για το μέλλον.
15) Μπάγερν
Μεγάλο ερωτηματικό η φετινή Μπάγερν και λέω ερωτηματικό μόνο για τον κύριο Αντόν Γκαβέλ, τον νέο προπονητή και πρώην παίκτη της. Ο Σλοβακο-Γερμανός άλλοτε wing με είχε εντυπωσιάσει σε μεγάλο βαθμό προ τετραετίας, όταν με την Ουλμ των Νούνιεζ-Γιάγκο-Καμπόκλο κατέκτησε τον τίτλο, κερδίζοντας στους τελικούς τη νικήτρια του BCL, Βόνη, του Ίσαλο και των Σορτς, Ουορντ, Μάλκολμ. Μια από τις καλύτερες δουλειές των τελευταίων ετών.
Στο σήμερα: Η ομάδα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον Ρόκας Γιοκουμπάιτις που επιστρέφει μετά από έναν χρόνο αποχής και με το γόνατό του να έχει γίνει σμπαράλια σε ανύποπτη φάση. Κρίμα, αλλά αυτά έχει ο αθλητισμός. Η κατάσταση του Ρόκας (σωματική και πνευματική) θα είναι το Α και το Ω φέτος για τους Βαυαρούς.
Μαζί του σε ένα γεμάτο back court οι Ουάσινγκτον από την Παρτιζάν (κατ’ εξοχήν σκόρερ), ο ωραίος παίκτης, Τζεσούπ, ο νεραός Χόλατζ, ο Καμάρ Μπόλντουιν ως ασφάλεια και ο “σφάχτης” Ομπστ. Στους wings ο Μπεσάμπ που πήγε καλά στα φιλικά και αναμένεται να αποτελέσει σε πολλά ματς τον go to guy των Γερμανών αναφορικά με το σκορ, ενώ δίπλα στους βετεράνους Γκιφάι-Λούσιτς, και στον Ντα Σίλβα, προστίθεται ο Μάιλς Νόρις, με το μεγάλο μάγεθος και το ασταθές σουτ.
Πολύ σημαντική η επιστροφή του Τίμαν στην Ευρωλίγκα, ενός παίκτη που μπορεί αθόρυβα να αποτελέσει έναν αξιόπιστο ψηλό στα Fantasy πολλών χρηστών, ενώ δίπλα στον Βόιτμαν έρχεται ως βασικός ψηλός ο δικός μας, Όστιν Ουάιλι, ένα παιδί προσωποποίηση της σκληράδας και της δύναμης. Πολύ καλή του επιτυχία λοιπόν.
Η Μπάγερν θα είναι πιθανώς μια δυσκατάβλητη ομάδα που θα παίζει στα κόκκινα στα μετόπισθεν και θα τρέχει το γήπεδο, βασιζόμενη στην ικανότητά της στο αμυντικό ριμπάουντ. Ξαναλέμε, ότι πολλά θα εξαρτηθούν από το πώς θα είναι ο Γιόκου.
16) Μπεσίκτας
Τρίτη τούρκικη ομάδα στην Ευρωλίγκα μετά από χρόνια, μέσω… σπόντας, αφού η Μπουργκ δεν εξαργύρσε το εισιτήριο που κέρδισε μέσω του EuroCup.
Η Μπεσίκτας με τον Ντούσαν Αλιμπίγεβιτς στον πάγκο της, έρχεται στο κορυφαίο ευρωπαϊκό επίπεδο με ηγέτη και πρώτη μούρη τον Σκότι Ουίλμπεκιν (από πότε είναι κι αυτή η εφημερίδα;). Πιο δίπλα στο ρόστερ υπάρχουν πραγματικά καλά ονόματα: Νόουελ, Τζέφρις, ο Κορκμάζ που επιχειρεί ένα προσωπικό restart και εύχομαι πραγματικά να το καταφέρει και ο ΝτεΖούλιους που τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει μια συνεχή άνοδο με ένα προσωπικό “μπαμ” να φαντάζει αρκετά πιθανό σενάριο.
Στους ψηλούς η ομάδα βρίσκει τοίχο στην περίπτωση του Μαντί Σισοκό, οπότε θα στηριχθεί στους Ζίζιτς (ποτέ δεν μπόρεσε να δικαιώσει τις προσδοκίες που δημιούργησε με την Νταρουσάφακα πριν φύγει για Αμερική) και Γκάμπριελ (κολλάνε καλά), με τον πληθωρικό Ομορούγι (κίνηση ματ στην καλοκαιρινή αγορά) να καλύπτει πολλές θέσεις και ρόλους στο παρκέ, κατεβαίνοντας μέχρι και στο ‘5’ αν χρειαστεί.
Η Μπεσίκτας δύσκολα θα διεκδικήσει την πρώτη 10άδα, αν και δεν είναι πολύ χειρότερη ομάδα από όσες τοποθετήσαμε πιο πάνω. Ο χαρακτήρας του ρούκι όμως και το μομέντουμ του οργανισμού που δεν πήρε βάσει αξίας του τη θέση του στη φετινή διοργάνωση, μάλλον βάζουν ένα στοπ στις όποιες υψηλές βλέψεις.
Θα έχει δυνατή έδρα, έχει έναν ικανό προπονητή και καλούς παίκτες με ταλέντο και προσωπικότητα, οπότε μόνο εύκολη περίπτωση δεν θα πρέπει να θεωερείται.
17) Βίρτους
Μάλλον η ομάδα που θα δώσει το ξεχωριστό χρώμα που αναζητά η εκάστοτε διοργάνωση για να αποκτήσει άγρια ομορφιά. Η Μουμπρού που ανήκει στο νέο κύμα προπονητών δείχνει συνεχώς θετικά σημάδια στην πορεία του και νομίζω ότι μπορεί να κάνει καλή δουλειά με το νεαρό και άκρως ενεργειακό ρόστερ που έχει στα χέρια του.
Φρέζιερ, Μπέλο, Καρ, Μουρ, Φεράρι και Χάκετ έχουν πολλά περιθώρια εξέλιξης ως σύνολο, καθώς συμπληρώνουν πολλά κουτάκια. Εμφανής η έλλειψη Floor General στο μισό γήπεδο, αλλά αυτός δεν θα είναι ο στόχος, αφού η Βίρτους φέτος θα προσπαθήσει να πάει τα ματς σε ψηλό ρυθμό και να αποφύγει όσο αυτό είναι δυνατό, το μισό γήπεδο.
Ο Κέσλερ Έντουαρντς που πέρυσι δεν πήρε τον χώρο και τον χρόνο που θα ήθελε στο Τελ Αβίβ και τη Χάποελ πιστεύω ότι έχει πολλά να δείξει και με το αθλητικό και τεχνικό του πακέτο θα είναι μια από τις αποκαλύψεις της χρονιάς. Ο Άλστον στη δεύτερη χρονιά του θα δώσει σκορ από τις θέσεις των φόργουορντ, ο Φεράρι θα προσπαθήσει για το βήμα παραπάνω και ο Κλίντμαν, θα είναι ο PF/C με το μακρινό σουτ και το σκορ.
Κοκιλά, Ντιούφ και Ντιαρά στις θέσεις των ψηλών, περιορισμένο ταλέντο, αλλά μαχητικό πνεύμα, αθλητικότητα, μέγεθος και rim protection σε υψηλό βαθμό, στοιχεία που δίπλα σε αθλητικά και δυνατά γκαρντς σαν αυτά που διαθέτει η Βίρτους μετράνε διπλά.
Η έδρα της θα πρέπει να είναι η δύναμή της και εφόσον έρθει η μαγική στιγμή που η ομάδα περάσει στο επόμενο επίπεδο, η Βίρτους μπορεί να μας εκπλήξει ευχάριστα, αφού πολλά από τα νέα της πρόσωπα (κυρίως οι Φρέζιερ, Έντουαρτντς, Μπέλο και Καρ) μπορεί να είναι στο άμεσο μέλλον μήλα της έριδος.
18) Μπαρτσελόνα
Νομίζω ότι οι περισσότεροι βάζουν την Μπαρτσελόνα πιο ψηλά, λόγω brand. Η φετινή Μπάρτσα -εύχομαι πραγματικά να βγω λάθος- είναι μια μεικτή G-League και EuroCup-BCL, γαρνιρισμένη με ξεπερασμένους παίκτες (Πάντερ), πολυτραυματίες (Νίμπο) και έναν προπονητή που προσωπικά εκτιμώ, αλλά δεν έχει το παραμικρό δείγμα γραφής σε τέτοιο επίπεδο (Σέκουλιτς).
Πόση αισιοδοξία χωρά λοιπόν, έστω αν ο Τάιρις Μάρτιν είχε πέρυσι μια πολύ αξιόλογη παρουσία ως bench scorer στο ΝΒΑ, έστω αν ο Ενκαμούα είναι τίμιος παίκτης, έστω αν ο Τζάστιν Ρόμπινσον είναι ένας PG που μπορεί να σκοράρει και να δημιουργήσει, έστω αν ο Γκίμπσον έκανε καλή σεζόν με την Τσεντεβίτα και έστων αν οι Εβμπουόβμαν και Ουμόντε έγραψαν νούμερα στη θηγατρική του ΝΒΑ.
Η Μπάρτσα βρίσκεται σε μια σταθερή εσωστρέφεια, δεν έχει πλάνο, δεν έχει κατεύθυνση, αλλάζει συνεχώς πρόσωπα και πάγκο και διοίκηση, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση θελτικό προορισμό για έναν αθλητή, δεν γεμίζει πλέον το γήπεδο και γενικά έχει μια νοσηρή εικόνα προς τα έξω. Θα είναι μεγάλο κέρδος, αν ο Νούνιεζ κάνει ένα βήμα μπροστά φέτος, αν ο Πάρα καθιερωθεί ως βασικός και αν ο Μπαλτσερόφσκι δείξει μερικά από τα πράγματα που κάνει με την εθνική Πολωνίας.
Ζητείται ελπίς, δεν έχω να πω κάτι άλλο, από το να επαναλάβω την ευχή μου να διαψευσθώ, γιατί ως οργανισμός είναι απόλυτα συνδεδεμένος με το ανώτερο ευρωπαϊκό μπάσκετ.
19) Βιλερμπάν
Τα όνειρα κοστίζουν και στη Λυών αυτό το κατάλαβαν από πρώτο χέρι το φετινό καλοκαίρι, καθώς μια ομάδα που θα διεκδικούσε τις πρώτες θέσεις και γιατί όχι και το πλεονέκτημα έδρας θα είναι συνεχίσει και φέτος να φυτοζωεί σε μια λίγκα που ο ανταγωνισμός της οποίας συνεχώς αυξάνεται.
Το Τάις-Γιαμπουσέλ και οι ματιές στον Χορντ μετατράπηκαν σε Μπόλομποϊ, Μασά και Σέστινα-Πονς, τα παλικάρια, Λάιτι και Τζάκσον συνεχίζουν, ο Εντιαγέ, η περσινή ευχάριστη έκπληξη, έφυγε, ο Κράουντερ υποχρεούται να δείξει κίνητρο και ενέργεια στην πρώτη του παρουσία στα 38 του στα μέρη μας, ο Γκατς θα ήταν η “κόλλα” σε ένα ρόστερ με Φρανσίσκο, Μπρουκς κλπ, αλλά τώρα μοιάζει με έναν ακόμα μέτριο παίκτη-καλό αθλητή, ενώ ο Κέιλ δεν ξέρω ειλικρινά τι ρόλο βαράει.
Κάπως πιο αισιόδοξα τα πράγματα στην περιφέρεια, με τον Τίτι Ουάσινγκτον να είναι ένας λόγος να κοιτάξει κανείς το μέλλον στην ομάδα του Τόνι Πάρκερ (βρίσκεται κι αυτός σε δύσκολη θέση), τον Μιλς να είναι το βαρύ όνομα του ρόστερ, αλλά σε καταφανέστατη πτώση σωματικά και τον παικταρά μας, Τρέμοντ Ουότερς, να παίρνει το τιμόνι. Ο Ουότερς δεν έχει πραγματικά τίποτα να ζηλέψει από τα τοπ ονόματα της διοργάνωσης. “Γαζώνει” από κάθε απόσταση, δημιουργεί, αμύνεται υποδειγματικά on ball, αλλά το μυαλό του δεν είναι κάθε φορά μέσα στο κεφάλι του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Νομίζω ότι θα γράφει καλά νούμερα, ειδικά αν βρεθεί στη μέρα του μπορεί να ορίσει παιχνίδια, αλλά… το Πουέρτο Ρίκο είναι άλλη ιστορία.
Στην ΑΣΒΕΛ καλούνται να ξεπεράσουν το μούδιασμα που προέκυψε με τις εξελίξεις του καλοκαιριού και να παρουσιάσουν ένα μαχητικό πρόσωπο που στην τελική θα εκτιμηθεί από τους οπαδούς της που γεμίζουν το νέο γήπεδο της ομάδας.
20) Παρί
Χίφι και ξερό ψωμί. Εκτός αν ο Ουόρεν της “φούσκας” κάνει την εμφάνισή του και αλλάξουν τα πράγματα. Γενικά η Παρί θα παίξει το γνωστό της γρήγορο (πολύ γρήγορο) μπάσκετ με τις όχι πολλές αρχές και το όχι προβλέψιμο χτίσιμο, που ωστόσο θα βασίζεται εν πολλοίς σε συγκεκριμένα πρόσωπα.
Προσωπικά θα ήθελα να έβλεπα και φέτος τον Στίβενς, ωστόσο ο νεαρός Μαξίμ Λεφέβρ (τ’ ειν’ τούτο;) τον αντικατέστησε με τον Τάισον Ετιέν που έρχεται από… συμπαθητική σεζόν σε ΝΒΑ και G-League με τους Νετς.
Ο Ρόντεν συνεχίζει να είναι ο βασικός πλάγιος της ομάδας και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έγινε τόσος ντόρος με την περίπτωσή του το καλοκαίρι, ενώ δίπλα στους Χόμες, Καβαλιέρε, Μόργκαν και Τάρπεϊ, προστέθηκαν οι Αλίζ Τζόνσον (πιο μέτριος κι από τον μέτριο καφέ) και ο Βραζιλιάνος, Μαοζίνια Περέιρα, η περίπτωση του οποίου συγκεντρώνει κάποιο ενδιαφέρον. Στους ψηλούς οι stoppers/rebounders Ντοκοσί και Μο Φαγιέ.
Γενικά στο γαλλικό συλλογικό μπάσκετ δεν χωρά πολλή αισιοδοξία, αφού η Παρί μετά τη διάλυση της υπερομάδας που χτίστηκε στη Βόνη και η ΑΣΒΕΛ μετά την αποχώρηση των μετόχων, δεν φαίνονται ομάδες ικανές για το κάτι παραπάνω. Η Μπουργκ που πήρε το Γιούροκαπ δεν δέχτηκε να παίξει στην Ευρωλίγκα, ενώ η Μονακό αφανίστηκε. Κρίμα.
Όσο για την Παρί, θα είναι και πάλι fun to watch, θα κάνει ζημιές, πολύ πιθανόν να μην τερματίσει τελευταία, όπως την έχουμε τοποθετήσει, αλλά γενικά δεν δείχνει να έχει πολλούς λόγους για να ατενίζει το μέλλον και την επιβίωσή της στη διοργάνωση.
Επιμέλεια: Outsider
