Μια ακόμα ήττα εκτός προγράμματος για τον Παναθηναϊκό, μια ακόμα “βύθιση” στον βαθμολογικό πίνακα, μια ακόμα αφορμή για μηδενισμό, απογοήτευση και αμφιβολίες για τον κόσμο του προς το υλικό της ομάδας και κυρίως προς τον προπονητή της.
Τι συμβαίνει άραγε στο στρατόπεδο των πρασίνων; Ο Παναθηναϊκός, αδιαφιλονίκητο Νο1 στα Power Rankings όλων εκεί που δείχνει ότι παίρνει τα πάνω του και ότι το τρένο έχει μπει στις ράγες, εκεί ακριβώς εκτροχιάζεται και σκορπά την απόγνωση, η οποία μεταφέρεται σαν ασθένεια σε όλο το εύρος του οργανισμού. Από τους παίκτες, η γλώσσα σώματος των οποίων δείχνει παράδοση όταν το παιχνίδι στραβώνει μέχρι τον προπονητή του που δεν διστάζει σε πρώτη ευκαιρία να εξαπολύσει πυρά κατά πάντων όταν ο ίδιος στη διάρκεια του αγώνα μοιάζει να είναι σε ένα δικό του σύμπαν. Από τη διοίκηση που αντιδρά, με τον δικό της τρόπο, μετά από τα στραβά αποτελέσματα, μέχρι τους οπαδούς που κάνουν πλέον το δρομολόγιο “αποθέωση – αφορισμός” να μοιάζει με περίπατο.
Ναι, οι πράσινοι δεν βγάζουν υγεία προς τα έξω και βέβαια τη μεγαλύτερη ευθύνη πρώτα από όλους την έχει ο τεχνικός τους, χωρίς φυσικά να έχει νόημα να περιαυτολογούμε για το πόσο άστοχη μεταγραφή ήταν ο Σορτς και το ποσό εκτός τόπου και χρόνου ήταν η πλειοψηφία των “ειδικών” που το καλοκαίρι έφτασαν σε σημείο μέχρι και να πουν ότι το ναυάγιο στην υπόθεση Βαλαντσιούνας τελικά λειτούργησε θετικά για τον ΠΑΟ αφού έφερε έναν πιο συμβατό ψηλό με αυτό που παίζουν, τον Χολμς.
Ο Παναθηναϊκός ξαναλέμε, ότι πρέπει να κριθεί με βάση τις ενέργειες του το καλοκαίρι οι οποίες “πάτησαν” στα τότε δεδομένα. Ότι δηλαδή ο Γκριγκόνις είναι υγιής, ο Λεσόρ θα χάσει 1-1,5 μήνα δράσης και ο Μήτογλου συνεχίζει να είναι ο PF/C που προσφέρει balance στη γραμμή ψηλών. Δυστυχώς τίποτα από αυτά δεν μετουσιώθηκε μέχρι στιγμής στη χρονιά και οι πράσινοι σε βραδιές που τίποτα δεν πάει καλά και ο αντίπαλος έχει ρυθμό αδυνατεί να πάρει παιχνίδια μέσω της καθοδήγησης από τον πάγκο του.
Κεφάλαιο “ΆΜΥΝΑ” – Chapter “DEFENSE” – Bölüm “SAVUNMA”
Το γράφουμε και στις τρεις γλώσσες (δεν παίρνουμε όρκο για τα τουρκικά, που είναι μέσω translate). Οι πράσινοι χρειάζονται απαραίτητα πίσω το καλό τους πρόσωπο στα μετόπισθεν. Αυτό που παρουσίασαν την πρώτη χρονιά του νέου πρότζεκτ και αυτό που τους οδήγησε σε μεγάλες νίκες φέτος. Η φιλοσοφία του κόουτς με το hedge out έχει νόημα όταν υπάρχει ένα ψηλός με καλές επιστροφές μετά το flash αλλά πολύ περισσότερο, όταν υπάρχουν πλάγιοι που μπορούν να κλέψουν εκατοστά από τον αντίπαλο ψηλό στον δρόμο του προς το καλάθι. Όταν εκεί βρίσκονται οι Γιουρτσεβέν και ένας καθαρός Guard, ακόμα και ο Γκραντ, τότε μοιάζει με αυτοκτονία. Πού είναι τα λεπτά στον Καλαϊτζάκη, κόουτς, τον οποίο ξεκίνησες βασικό κόντρα στη Χάποελ και σε δικαίωσε απόλυτα; Πού είναι οι αλλαγές με τους Χολμς-Φαρίντ, που μπορούν να σε υποστηρίξουν σε τέτοιες περιπτώσεις; Και επίσης, που είναι η ομαδική δουλειά στο ριμπάουντ με τα box out, τα οποία ουκ ολίγες φορές παραλείπονται;
Επίσης, γιατί ο κόουτς αρνείται να δοκιμάσει για πολλά λεπτά στο ‘4’ τον Οσμάν (είχε πολύ χρόνο ως PF ακόμα και στο πιο ψηλό ΝΒΑ); Αυτό που παρατηρείται με τον Εργκίν Αταμάν γενικά είναι άνευ προηγουμένου. Δεν είναι κακό να κάνεις ένα πλάνο και στην πορεία να καταλάβεις ότι κάτι άλλο λειτουργεί καλύτερα, κάθε άλλο. Δείχνει ενόραση και πειραματισμούς, ώστε να αξιοποιήσεις όλο το ρόστερ. Όμως, όταν ο Τολιόπουλος στη μοναδική ευκαιρία που πήρε σε TOP ανταγωνισμό (στο ματς της Α1 στο ΣΕΦ) τα πήγε περίφημα και όταν ο Σαμοντούροφ σου δίνει απρόσμενα πολλές λύσεις στο Μόναχο στο πρώτο ημίχρονο, και μετά τους κλειδώνεις στο ντουλάπι, τότε αν αυτό δεν σημαίνει εμμονή, τι άλλο θα μπορούσε να σημαίνει;
Και τώρα τι;
Είναι όλα τα παραπάνω επαρκείς λόγοι για να ζητείται το “κεφάλι” του Αταμάν. Αν δράσει κανείς με τον θυμό και με παρορμητισμό, ναι. Αν όμως ακολουθήσει την οδό της λογικής, όχι. Πριν ο μέσος φίλος του ΠΑΟ φτάσει σε αυτό το συμπέρασμα, θα πρέπει να θυμηθεί κάποια πράγματα και να αναρωτηθεί:
- Αρχικά, πόσες φορές έχει βρεθεί σε ανάλογη θέση στην καριέρα του ο Αταμάν και πώς έχει επιβιώσει.
- Έπειτα, πόσο ωφέλιμο είναι να κλονιστεί ο πάγκος της ομάδας σε αυτό το σημείο της σεζόν και με τα παιχνίδια να… τρέχουν;
- Στη συνέχεια, φυσικά, ποιος προπονητής είναι διαθέσιμος στην αγορά; Όποιος πει “Ο Ζοτς”, μάλλον δεν έχει ιδέα από Ομπράντοβιτς.
- Τέλος, έστω ότι βρεθεί ένας ικανός προπονητής στην αγορά -αυτή τη στιγμή ο πιο ικανός φαίνεται ο Τρινκιέρι […], αφού Σφαιρόπουλος και Πεδουλάκης (ναι, Πεδουλάκης) δεν κρίνονται ως ρεαλιστικές πιθανότητες- μπορεί αυτός να παίξει πάνω σε αυτό που έχει χτίσει ο Τούρκος;
Έχει η ομάδα ανάγκη από μεταγραφές; Και ναι και όχι. Ναι, γιατί είναι δεδομένο ότι με τους Γκριγκόνις-Λεσόρ εκτός, ο Παναθηναϊκός υπολείπεται αρκετά σε spot shooting και -κυρίως- σε ελίτ (ναι, ελίτ) άμυνα αδύνατης πλευράς, κομμάτι στο οποίο ο Λιθουανός ήταν άριστος, ενώ η αγαπημένη συνήθεια του Τούρκου τεχνικού να παίζει με τρία Guards (γιατί το παιχνίδι του Γκριγκόνις ορίζεται ως Guard) με τον τρίτο να έχει μέγεθος SF, πάει περίπατο. Επίσης οι πράσινοι χωρίς τον Γάλλο ψηλό χάνουν αρκετά σε επιστροφές μετά το hedge out στην άμυνα και φυσικά σε inside score με τον Λεσόρ να σκοράρει ακόμα και μετά από επαφή με… γερανό.
Όχι, γιατί ο κόουτς δεν έχει καν εξερευνήσει εις βάθος το διαθέσιμο ρόστερ του. Και αυτό είναι το πιο αποθαρρυντικό σημείο για τον φετινό Παναθηναϊκό. Όπως γράψαμε και πιο πάνω για τις περιπτώσεις Καλαϊτζάκη και Τολιοπούλου, ο κόουτς Αταμάν δεν έχει πάρει ίσως ούτε το 30% φέτος από τον Παναγιώτη και ούτε καν το 5% από τον Βασίλη, κάτι που ίσως να πήγαινε για λίγο τον Οσμάν στο ‘4’, όπου δεν υστερεί θα λέγαμε. Πώς λοιπόν να φτάσεις στο συμπέρασμα, ότι το ρόστερ δεν είναι επαρκές, όταν δεν έχεις εξετάσει όλα τα ενδεχόμενα και τους συνδυασμούς που μπορεί να σου προσφέρει;
Όταν τα δεδομένα γίνονται ζητούμενα
Για κλείσιμο επιστρέφουμε σε ένα άρθρο μας προ 10 ημερών μετά την εντός έδρας ήττα από την Αρμάνι, στο οποίο μιλούσαμε για κάτι πολύ ιδιαίτερο και συγκεκριμένα για τους κλυδωνισμούς στην εμπιστοσύνη του κόσμου προς την ομάδα. Πιο ειδικά, αναφέραμε “Τι έγινε τελικά σήμερα; Χάθηκε κάτι βαθμολογικά; Σίγουρα όχι. Χάθηκε κάτι άλλο; Μάλλον ναι: Η τυφλή εμπιστοσύνη του κόσμου στην ομάδα του και -κυρίως αυτό- στη μαχητικότητα των παικτών (που φυσικά και επιτρέπεται και μπορούν να χάσουν, εφόσον και ο αντίπαλος μοχθεί) που τον τελευταίο καιρό φαίνεται να αποτελούν μια παρέα κακομαθημένων πλουσιόπαιδων που κάποιος μια μέρα τους είπε ότι κάποια στιγμή πρέπει να ιδρώσουν και αυτό τους κακοφάνηκε. Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό η εικόνα του Παναθηναϊκού είναι αυτή”.
Αυτό που χρειάζεται… χθες ο Παναθηναϊκός είναι η συσπείρωση παικτών και τεχνικού τιμ, πρώτα και πάνω από κάθε προσθαφαίρεση, και εννοείται τη ζεστή αγκαλιά του κόσμου του, ο οποίος σε δύσκολες στιγμές ήταν πάντα εκεί να στηρίξει το μπασκετικό τμήμα του συλλόγου, ώστε να συνεχίσει την πορεία του. Ο Παναθηναϊκός έχει περάσει και από πιο δύσκολες καταστάσεις και μάλιστα όχι πολύ πίσω στον χρόνο. Η Ευρωλίγκα είναι μαραθώνιος και όχι κούρσα των 100 μέτρων. Αυτή η κούρσα είναι τον Μάιο και πρέπει να έχεις τις ανάσες για να την τρέξεις. Επόμενο μεγάλο τεστ η διπλή εβδομάδα απέναντι σε Μπασκόνια και Ισραήλ. Υπάρχει η ευκαιρία ανάδυσης, όπως επίσης και το ενδεχόμενο… ναυαγίου. Κόουτς, είναι στο χέρι σου!
