Ο στόχος δεν είναι να δικαιολογήσουμε, να κατηγορήσουμε ή να αφορίσουμε, αλλά να αποδεχτούμε.
Να αποδεχτούμε ότι ο Παναθηναϊκός το καλοκαίρι ενήργησε βάσει όσων γνώριζε τότε και όχι όσων επρόκειτο να έρθουν. Και τα κίνητρά του αλλά και οι συνέπειες αυτών είναι πολύ πιο περίπλοκα απ’ όσο θέλει ο μέσος οπαδός του “τριφυλλιού” να πιστέψει.
Οι πράσινοι ξεκίνησαν την προετοιμασία τους, έχοντας ως γνώμονα ότι μέσα στον Σεπτέμβριο ο Λεσόρ θα είναι υγιής, ενώ περίμεναν (και έχουν) τον Γκριγκόνις κανονικά, όμως φαίνεται ότι η τόσο μεγάλη αποχή πήγε πάαααρα πολύ πίσω τον Λιθουανό, η απώλεια του οποίου μάλλον δεν έχει αξιολογηθεί όσο θα έπρεπε στο ΟΑΚΑ.
Oι επιφυλάξεις μας για Σορτς
Στο επίκεντρο τέθηκε επίσης η μεταγραφή του Σορτς, με τη σελίδα μας να είναι η ΜΌΝΗ σε όλο το ελληνικό διαδίκτυο που έλεγε συνεχώς, ότι έχει πολλές επιφυλάξεις για τη συγκεκριμένη συνεργασία, διαβάζοντας δεξιά κι αριστερά για τον καλύτερο άσο της Ευρώπης, ενώ το momentum, που ναι, του αρέσει να ευλογεί τα γένια του, σας είπε ότι και ο Χολμς δεν ήταν αυτό που σας παρουσίαζαν (και δυστυχώς κάποιοι -πραγματικά γνώστες του αντικειμένου- συνεχίζουν να παρουσιάζουν).
Με την τραγική κατάσταση του Μήτογλου, που πολύ αμφιβάλλω αν είναι τραυματίας, ή αν έχει τεθεί στο περιθώριο με το συγκεκριμένο πρόσχημα και την αλλαγή δεδομένων στην υπόθεση Λεσόρ, οι πράσινοι από μια front-line φόβητρο, οδηγούνται σε μια παιδική χαρά, που περιμένει από τον 36χρονο Φαρίντ να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.
Ο Παναθηναϊκός έχει χοντρό θέμα στο να ελέγξει τον αντίπαλο χειριστή σε 2-2 συνεργασίες (το είχε από πέρυσι), με τους χρόνους και τις προσαρμογές του να χρήζουν μεγάλης βελτίωσης. Επίσης όμως, ο Παναθηναϊκός έχει προσωπικότητες και ταλέντο που σε ορισμένες βραδιές αρκούν για να του φέρουν μεγάλα αποτελέσματα. Ποιος θα περίμενε ρεκόρ 12-8, αν του έλεγες ότι στις πρώτες 20 αγωνιστικές θα έχεις χάσει στο ΟΑΚΑ από Μπαρτσελόνα, Βαλένθια και Αρμάνι; Εξαιρείται φυσικά το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό που υπερέχει των πρασίνων ξεκάθαρα στο πνευματικό κομμάτι.
Η ιερή υποχρέωση του Αταμάν
Πριν λοιπόν μπουν στην εξίσωση νέοι παίκτες, όπως ο σούπερ Χέιζ, που ακούγεται έντονα το τελευταίο διάστημα και ναι, θα δώσει πάρα πολλά αν τελικά αποκτηθεί, ο Εργκίν Αταμάν οφείλει να δει τα πράγματα με αντικειμενικότητα, ώστε να καταλήξει σε όσα πραγματικά δουλεύουν γι’ αυτόν. Δεν είναι κακό να πεις, ότι με απεριόριστο μπάτζετ δυο χρονιές τώρα (γιατί ο Βιλντόζα δεν ήταν επιλογή του κόουτς) ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να αξιοποιήσει άσους που γλυκοκοιτάζει όλη η Ευρώπη. Ούτε ότι από όλη την Ευρώπη η επιλογή του Center που θα κουβαλούσε τη γραμμή ψηλών, όσο ο Λεσόρ θα ήταν απών, ο Παναθηναϊκός τράβηξε το “χαρτί” του Χολμς, που η μόνη σχέση που είχε μέχρι φέτος με Ευρώπη ήταν οι διακοπές που είχε έρθει εδώ, αν είχε έρθει κιόλας ο άνθρωπος.
Τι έγινε τελικά σήμερα; Χάθηκε κάτι βαθμολογικά; Σίγουρα όχι. Χάθηκε κάτι άλλο; Μάλλον ναι: Η τυφλή εμπιστοσύνη του κόσμου στην ομάδα του και -κυρίως αυτό- στη μαχητικότητα των παικτών (που φυσικά και επιτρέπεται και μπορούν να χάσουν, εφόσον και ο αντίπαλος μοχθεί) που τον τελευταίο καιρό φαίνεται να αποτελούν μια παρέα κακομαθημένων πλουσιόπαιδων που κάποιος μια μέρα τους είπε ότι κάποια στιγμή πρέπει να ιδρώσουν και αυτό τους κακοφάνηκε. Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό η εικόνα του Παναθηναϊκού είναι αυτή.
Μπορεί οι πράσινοι από την Πέμπτη να ξεκινήσουν βέβαια ένα σερί νικών -το πρόγραμμα είναι θεωρητικά ευνοϊκό- και να μιλάμε αλλιώς, μπορεί όμως το πλοίο να τσουγκρίσει και σε άλλο παγόβουνο και να βυθιστεί. Δεν θυμάμαι άλλο σημείο στη νέα προσπάθεια του Παναθηναϊκού που ξεκίνησε με τον Αταμάν στο τιμόνι, που να αναμένονται εξελίξεις, και μάλιστα άμεσα, σε τόσο μεγάλο βαθμό, όπως τώρα.
