Δεν ξέρω αν η αστρόσκονη από την έλευση Φαρίντ εξαφανίστηκε (πάντως ο άνθρωπος μια χαρά παίζει), αν η διακοπή και το πολυήμερο ρεπό αποδιοργάνωσαν σε τόσο μεγάλο βαθμό την ομάδα ή αν η -όντως- ανεβασμένη στην εποχή Ποέτα, Αρμάνι έχει τέτοιο potential, αλλά ο Παναθηναϊκός από τη διακοπή και μετά (τυχαίο ότι το διάστημα αυτό συνδυάζεται με την επιστροφή Γιουρτσεβέν και τα διψήφια λεπτά του Τούρκου; ) εμφανίζει -προς απογοήτευση όλων- αυτές τις παθογένειες που εμφάνιζε πριν περίπου 40 μέρες.
Οι πράσινοι είχαν μονίμως πράσινα φανάρια στην άμυνά τους, αδυνατούσαν να δώσουν stops στο ζωγραφιστό, ενώ επέτρεψαν στην Αρμάνι να σουτάρει χωρίς να νιώσει άβολα από την αρχή (πολύ κακή transition άμυνα) με αποτέλεσμα το 17/33 (51.5%) των γηπεδούχων που ήταν υπεραρκετό, για να τους δώσει μια πολύ εύκολη νίκη, καθώς -για όποιον δεν είδε το ματς- το σκορ κολακεύει, και μάλιστα αρκετά, την ομάδα του Αταμάν.
Οι off ball δράσεις των γηπεδούχων, που σημάδευαν συγκεκριμένα πρόσωπα, οι καλοί ψηλοί σουτέρ του βασικού σχήματος (Μπούκερ, ΛεΝτέι), που τραβούσαν έξω τους ψηλούς του ΠΑΟ, το κεντρικό PnR ή PnP πάνω στον Γιουρτσεβέν και τα curls για τον Σιλντς ταλαιπώρησαν αφάνταστα τον Παναθηναϊκό που επιθετικά και πάλι έβγαλε λιγότερη ενέργεια, αλλά και ένα μπλαζέ ύφος, δίνοντας πολλές 2-2 συνεργασίες στον άξονα, όπου η Αρμάνι ήταν απόλυτα προετοιμασμένη, με τον νεαρό Έλλις να κάνει σπουδαία δουλειά πάνω στον χειριστή του Αταμάν και τον Γκούντουριτς να λειτουργεί καλά ως help defender, ειδικά στα λεπτά που ο Σορτς ήταν στο παρκέ και γινόταν στόχος για τζόγο.
Ο Παναθηναϊκός που έδειχνε να βάζει το τρένο τους στις ράγες χάνει σημαντικό έδαφος και πλέον ετοιμάζεται σιγά σιγά για ένα πολύ δύσκολο πρόγραμμα, αρχής γενομένης με τη διπλή εβδομάδα που ακολουθεί (Φενέρ εκτός, Χάποελ εντός) ενώ πριν το ντέρμπι στο ΟΑΚΑ με τον ΟΣΦΠ μεσολαβεί εξόρμηση στο Κάουνας. Τα πάντα κρέμονται σε μια κλωστή και η λογική με την τρέλα χωρίζονται από μια λεπτή κλωστή, όπως όλοι ξέρετε.
