Περιμένοντας να κυλήσουν οι μέρες και διαβάζοντας τα όσα αναμεταδίδονται, θεωρούμε πως είναι μια καλή ευκαιρία και ώρα να εκφράσουμε τη σκέψη μας για τον Τόμας Γουόκαπ και πως έχει «ηχήσει» στα αυτιά μας όλο αυτό το μεταγραφικό του φλερτ στην Ντουμπάι.
Δεν θα πλατιάσουμε πολύ. Η περίπτωσή του είναι ιδιάζουσα και θα σταθούμε σε δυο βασικά σημεία. Ας παραδεχτούμε αρχικά ότι ο Ολυμπιακός του πρόσφερε το βήμα να καθιερωθεί στο κορυφαίο επίπεδο, συνέβαλε στην έκδοση ελληνικού διαβατηρίου του και ο κόσμος τον αγκάλιασε για την αυταπάρνησή του στο παρκέ.
Μετά τα τελευταία όμως γεγονότα, αναρωτιόμαστε για ένα πράγμα. Υπάρχει συναίσθημα στον πρωταθλητισμό;
Η πλευρά του παίκτη και οι κραδασμοί
Μια πρόταση 9 εκατ. ευρώ για τρία χρόνια είναι εκτός των συνηθισμένων οικονομικών ορίων της ευρωπαϊκής αγοράς για παίκτες με τα χαρακτηριστικά του Γουόκαπ και είναι το τελευταίο του μεγάλο συμβόλαιο πριν τελειώσει την καριέρα του.
Από την άλλη πλευρά, η δημόσια έκφραση της επιθυμίας για ένα πολύ μεγαλύτερο συμβόλαιο δημιουργεί «κραδασμούς». Και πολύ περισσότερο από την στιγμή που ο σύλλογος πήρε το διαβατήριο, στοιχείο που έδωσε ξεχωριστή αξία στο εγχώριο ρόστερ της ομάδας. Και τώρα ζητά να φύγει;
Υπάρχει συναίσθημα;
Για τον φίλαθλο κόσμο, όλα κινούνται βάσει συναισθήματος. Για τους αθλητές και τις διοικήσεις, λειτουργεί ως καταλύτης, αλλά δεν είναι και ο θεμέλιος λίθος.
Η στάση του Τόμας Γουόκαπ δεν είναι συναισθηματικά «σωστή» απέναντι σε έναν οργανισμό που τον αναβάθμισε και τον αγκάλιασε, είναι όμως ορθολογική με βάση τους κανόνες της επαγγελματικής αγοράς.
Σπύρος Κόγκας
