Τα πάντα ξεκίνησαν το καλοκαίρι. Με κακή στελέχωση (χρειάζεται ξανά να μιλήσουμε για Σορτς, Χολμς; Μόνο εμείς μιλήσαμε έξω από τα δόντια, φάγαμε λάσπη, αλλά το θέμα δεν είναι να ευλογούμε συνεχώς τα γένια μας), με λεφτά σκορπισμένα δεξιά κι αριστερά, με λάθος εκτιμήσεις σε τραυματισμούς παικτών, με ταξιδάκια αναψυχής στην Αυστραλία, με ανύπαρκτη προετοιμασία και πολλά άλλα.
Όχι κόουτς, δεν σου φταίει, ούτε η τραγική -και σήμερα- διαιτησία, ούτε η -τεράστια- απουσία του Σλούκα, ούτε όλο το πανηγυράκι που στήθηκε όλον αυτόν τον καιρό. Ο Παναθηναϊκός φέτος ήταν η επιτομή της σοφτίλας και πήρε αυτό που του άξιζε. Η ομάδα σου πέταξε και πάλι ένα ημίχρονο στα σκουπίδια, ενώ στις αρχές του τελευταίου δεκαλέπτου με τη διαφορά στις δυο κατοχές ουσιαστικά, οι παίκτες σου αντί να μασάνε σίδερα, έχαναν καλάθια που, αν χάσει κάποιος ερασιτέχνης ακούει τα εξ αμάξης, έχαναν εύκολα αμυντικά ριμπάουντ, παραχωρούσαν συνεχώς εκατοστά και έμοιαζαν γενικά αβοήθητοι, χωρίς πλάνο. Έχασες τη μάχη των πάγκων από έναν καλύτερο -κατά δικής σου παραδοχής- προπονητή, έθαψες ο ίδιος τις πανάκριβες μεταγραφές σου με τη διαχείρισή σου καθ’ όλη τη σεζόν και έγραψες την μάλλον πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία του μεγαλύτερου μπασκετικού σωματείου στην Ευρώπη. Με δυο διπλά στα πρώτα παιχνίδια και δυο match ball στο ΟΑΚΑ, δεν κατάφερες να βρεθείς μπροστά στο σκορ ούτε για 2 αγωνιστικά λεπτά.
Μπορεί να είμαστε σκληροί και ωμοί, όμως εδώ μέσα ποτέ δεν κρυφτήκαμε. Το τελευταίο που θα κάνουμε, είναι να πούμε, ότι ο Αταμάν είναι λίγος ή… κακός προπονητής, όπως γράφεται τον τελευταίο καιρό από κατευθυνόμενα ή μη μέσα. Άλλωστε η πορεία του και το βιογραφικό του μιλάνε από μόνα τους. Το μόνο που θα πούμε, είναι ότι κάπου εδώ ίσως ο κύκλος του στον Παναθηναϊκό να κλείνει. Άδοξα, σύντομα, καθυστερημένα, δεν ξέρω, αλλά δεν φαίνεται ότι έχει κάτι άλλο να δώσει. Τα Playoffs της Α1 (δεν λέμε για τελικούς, γιατί φέτος τα έχουμε δει όλα από τον ΠΑΟ) θα είναι η απάντηση για το αν έχει μείνει κάτι στον εσωτερικό κόσμο αυτής της ομάδας.
