Η μεταγραφική κινητικότητα του Ολυμπιακού φέρνει στο προσκήνιο τον Κόρι Τζόσεφ, μια κίνηση που προκαλεί εύλογα ερωτηματικά ως προς τον σχεδιασμό και τη σκοπιμότητά της. Παρατηρώντας την προσθήκη του έμπειρου γκαρντ, είναι δύσκολο να μην διακρίνει κανείς παραλληλισμούς με την περσινή, μάλλον επιπόλαιη, απόκτηση του Λι.
Ο Τζόσεφ δεν είναι τυχαίος παίκτης. Διαθέτει τα χαρακτηριστικά του facilitator που θεωρητικά «κουμπώνουν» σε κάθε back court. Με άλλα λόγια, μπορεί να λειτουργήσει ως κύριος ή δευτερεύων οργανωτής, παραμένει ένας αξιοπρεπής slasher με καλά πατήματα, διαβάζει σωστά την αδύνατη πλευρά και πιέζει αποτελεσματικά πάνω στην μπάλα.
Η αμείλικτη πραγματικότητα
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη, δεδομένου ότι ο Τζόσεφ έχει αφήσει την αγωνιστική του κορυφή στο μακρινό παρελθόν. Η προχωρημένη ηλικία, σε συνδυασμό με την εμφανή έλλειψη ρυθμού, καθιστούν τη μεταγραφή «περίεργη». Σε μια χρονική συγκυρία όπου ο Ολυμπιακός βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα, η προσθήκη ενός παίκτη που απαιτεί χρόνο προσαρμογής ενδέχεται περισσότερο να αποσυντονίσει, παρά να δώσει την απαιτούμενη ώθηση σε μια ήδη επιβαρυμένη ηλικιακά περιφερειακή γραμμή.
Όλα τα παραπάνω αποτελούν την προσωπική καταγραφή ενός ανιδιοτελούς παρατηρητή του αθλήματος. Η αλήθεια είναι πως πιθανότατα δεν κατέχουμε ούτε το ελάχιστο των γνώσεων που διαθέτει ακόμη και ο φροντιστής μιας ομάδας αυτού του επιπέδου. Η περσινή περίπτωση του ΜακΚόλουμ στη Φενέρμπαχτσε αποτελεί την καλύτερη υπενθύμιση ότι στην μπασκετική ανάλυση, το «μικρό καλάθι» είναι ο μόνος ασφαλής δρόμος. Η τελική ετυμηγορία, όπως πάντα, ανήκει στο παρκέ.
Περισσότερες ειδήσεις
Άρης: Η τελευταία ευκαιρία του Κώστα Αντετοκούνμπο;
Κρίση εμπιστοσύνης στο ΟΑΚΑ: Γιατί δεν είναι λύση η απομάκρυνση Αταμάν από τον Παναθηναϊκό
