Η επικράτηση του Ολυμπιακού επί του Παναθηναϊκού (82-87) στο πλαίσιο της Euroleague δεν αποτέλεσε απλώς ένα νικηφόρο αποτέλεσμα, αλλά μια απόδειξη προπονητικής ανωτερότητας και πνευματικής ετοιμότητας. Το σύνολο του Γιώργου Μπαρτζώκα εμφάνισε έναν υψηλότατο βαθμό προσήλωσης, παραπέμποντας σε μια άρτια συντονισμένη μονάδα που λειτουργεί με χειρουργική ακρίβεια υπό συνθήκες υψηλής πίεσης.
Η νίκη του Ολυμπιακού οικοδομήθηκε σε δύο πυλώνες:
Με τον Νίκολα Μιλουτίνοφ ως σημείο αναφοράς, ο Ολυμπιακός επέλεξε μια συντηρητική αλλά αποτελεσματική “drop” άμυνα. Η επιλογή αυτή περιόρισε τις κάθετες διεισδύσεις και ανάγκασε τον Παναθηναϊκό σε μια μονοδιάστατη επιθετική λειτουργία, εξαρτώμενη σχεδόν αποκλειστικά από τις ατομικές εξάρσεις του Κέντρικ Ναν.
Η αμυντική συνοχή στην “αδύνατη πλευρά” (weak side), με πρωταγωνιστή τον Κώστα Παπανικολάου και τη συνδρομή του Σάσα Βεζένκοφ, εγκλώβισε τους γηπεδούχους. Ακόμη και ο Εβάν Φουρνιέ, παρά τις πρότερες επιφυλάξεις για την ανασταλτική του συνέπεια, επέδειξε κρίσιμη αμυντική προσήλωση στα καταληκτικά λεπτά.
Η σύγκρουση των πάγκων
Στη σκακιέρα των πάγκων, η υπεροχή του Έλληνα τεχνικού υπήρξε έκδηλη έναντι των σπασμωδικών κινήσεων του Εργκίν Αταμάν.
Η επιλογή του Τούρκου τεχνικού να εφαρμόσει επιθετική άμυνα τύπου “hedge out” αποδείχθηκε στρατηγικά επισφαλής. Απέναντι σε έναν ψηλό, όπως ο Μιλουντίνοφ που ξέρει να πασάρει καλά και περιφερειακούς με εξαιρετική εκτελεστική δεινότητα, η άμυνα του Παναθηναϊκού εκτέθηκε, καθώς οι περιστροφές ήταν ετεροχρονισμένες.
Ενώ ο Μπαρτζώκας διατήρησε την ψυχραιμία του, εμπιστευόμενος την εμπειρία και το μέγεθος (με τον Φουρνιέ στο “3” να προσφέρει πλεονέκτημα ορατότητας και δημιουργίας), ο Αταμάν κατέφυγε σε ακραία χαμηλά σχήματα (small ball), χρησιμοποιώντας ακόμη και τρεις guards, γεγονός που αποδιοργάνωσε την αμυντική συνοχή των “πρασίνων”.
Οι αυτοματισμοί και η ικανότητα ανάγνωσης των φάσεων επέτρεψαν στον Βεζένκοφ να εκτελέσει με παροιμιώδη συνέπεια, ενώ ο Ντόρσεϊ προσέφερε το κρίσιμο “momentum” στην εκπνοή των επιθέσεων.
Συμπερασματικά, ο Ολυμπιακός φεύγει από το ΟΑΚΑ με ένα σημαντικό απόθεμα αυτοπεποίθησης και ο Παναθηναϊκός καλείται να διαχειριστεί τις παρενέργειες μιας τρίτης εντός έδρας ήττας, η οποία αναμοχλεύει ζητήματα τακτικής ταυτότητας και εσωτερικής συνοχής.
