Μια σπουδαία ανατροπή μόλις ολοκλήρωσε ο Ολυμπιακός, από αυτές του πρόσφατου παρελθόντος, που γέννησαν τις πιο όμορφες ιστορίες και ενέπνευσαν κόσμο να πιστέψει στο ακατόρθωτο.
Τα πάντα έδειχναν να τελειώνουν μετά την αστεία άμυνα του Ντάουτιν που είχε 5/5 και σούταρε ανενόχλητος για το +12 της Μακάμπι 2.30′ πριν το τέλος περίπου, όμως έκτοτε ο Ολυμπιακός σημάδεψε το ζωγραφιστό και τον Μιλουτίνοφ που είχε ξεκάθαρη φυσική υπεροχή, ενώ ο Ουόρντ που σε όλο το ματς έπαιξε με μεγάλη επιτυχία τον ρόλο του ball mover, έβαλε το μεγάλο τρίποντο που ουσιαστικά έδειξε “τι έρχεται”.
Μεγάλο παιχνίδι και πάλι από τον Ντόρσεϊ, που είχε την απάντηση σε κάθε off/on ball screen άμυνα που έπαιξε ο Κάτας πάνω του. Πάσα στη δυνατή πλευρά για “σκάλα” ή άμεσα στον roll man, όταν η άμυνα ήταν show n’ recover, iso play σε αλλαγές, επίθεση στον χώρο (attack the gap) και εκτέλεση σε αντιμετώπιση “σκιάς” (πάνω από το σκριν και στην πλάτη του χειριστή) και πολλά ακόμα.
Η σπουδαία εκκίνηση του ομογενούς SG, που πλέον παίζει ως Combo και τα πηγαίνει περίφημα, αλλά και το εξαίσιο fit του Ουόρντ σε έναν ρόλο διαφορετικό απ’ ότι τον είχαμε συνηθίσει (3.6 AST μέχρι στιγμής, 7 προχτές με Εφές και 8 σήμερα), δείχνουν πώς ο Ολυμπιακός καλύπτει εκ των έσω τα προβλήματα που προκύπτουν στη θέση ‘1’ και γιατί αυτή η ομάδα έχει ισχυρούς σαν ατσάλι κώδικες επικοινωνίας και τέλος, γιατί η ποιότητα δουλειάς του κόουτς Μπαρτζώκα είναι τεράστια.
Τα προβλήματα δεν φεύγουν, είναι ακόμα εκεί. Η θέση ‘4’ πονάει στην άμυνα, Ο κλασικός άσος δεν υπάρχει, όπως επίσης και ο κάθετος παίκτης, όμως όπως είπαμε και χθες για τον ΠΑΟ, το σημαντικό σε αυτό το σημείο της σεζόν είναι οι νίκες και όταν αυτές έρχονται με αντίπαλο μια ομάδα με την ιστορία της Μακάμπι, που παλεύει να γυρίσει τον διακόπτη, εκτός έδρας και μάλιστα με αυτόν τον τρόπο, τι άλλο χρειάζεται να σχολιάσουμε;
Επόμενη αγωνιστική στη Γερμανία με την Μπάγερν, πριν την τρίτη (κιόλας) διπλή αγωνιστική της σεζόν με Μονακό και Χάποελ στο ΣΕΦ.
